حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ خَيْبَرَ وَالْمَدِينَةِ ثَلاَثًا يُبْنَى عَلَيْهِ بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ فَدَعَوْتُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى وَلِيمَتِهِ فَمَا كَانَ فِيهَا مِنْ خُبْزٍ وَلاَ لَحْمٍ، أُمِرَ بِالأَنْطَاعِ فَأَلْقَى فِيهَا مِنَ التَّمْرِ وَالأَقِطِ وَالسَّمْنِ فَكَانَتْ وَلِيمَتَهُ، فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ، فَقَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهْىَ مِنْ أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ، وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهْىَ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ، فَلَمَّا ارْتَحَلَ وَطَّى لَهَا خَلْفَهُ وَمَدَّ الْحِجَابَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ النَّاسِ.
Қутайба, Исмоил ибн Жаъфардан, у Ҳумайддан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар билан Мадина орасида уч (кун) туриб, унда Сафия бинти Ҳуяй билан қовушдилар. Мен мусулмонларни унинг валима (тўй оши)га чақирдим. Унда на нон, на гўшт бор эди. (Набий) териларни (ёзишни) буюрдилар, унга хурмо, қурут ва ёғ ташланди — бу унинг валимаси бўлди. Мусулмонлар: У мўминлар оналаридан бирими ёки ўнг қўли эгаллаганларданми (чўрими)? деб (сўрордилар). Улар: Агар уни (ҳижоб билан) тўсса, у мўминлар оналаридандир; агар тўсмаса, у ўнг қўли эгаллаганлардандир, дедилар. У киши (йўлга) равона бўлганида, унга орқасида (жой) тайёрлаб, у билан одамлар орасида ҳижобни тортдилар.