أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ خَيْبَرَ وَالْمَدِينَةِ ثَلاَثًا يَبْنِي بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ فَدَعَوْتُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى وَلِيمَتِهِ فَمَا كَانَ فِيهَا مِنْ خُبْزٍ وَلاَ لَحْمٍ أَمَرَ بِالأَنْطَاعِ وَأَلْقَى عَلَيْهَا مِنَ التَّمْرِ وَالأَقِطِ وَالسَّمْنِ فَكَانَتْ وَلِيِمَتَهُ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ فَقَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهِيَ مِنْ أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهِيَ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ فَلَمَّا ارْتَحَلَ وَطَّأَ لَهَا خَلْفَهُ وَمَدَّ الْحِجَابَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ النَّاسِ .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар берди, у деди: бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ривоят қилди, Анасдан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар билан Мадина орасида уч кун турдилар, Сафийя бинти Ҳуяй билан қовушдилар. Мен мусулмонларни уларнинг тўйига (валима) чақирдим. Унда на нон бор эди, на гўшт. У чарм дастурхонлар (ёзишни) буюрдилар ва уларнинг устига хурмо, қуритилган творог (ақит) ва сариёғ ташланди — мана шу уларнинг тўй оши бўлди. Мусулмонлар: «У мўминлар оналаридан бири бўладими ёки унинг қўл остидаги (чўри)лариданми?» дедилар. Сўнг айтдилар: «Агар уни (парда билан) тўссалар, у мўминлар оналаридан бўлади; агар тўсмасалар, у қўл остидагилардан (чўри) бўлади.» У йўлга чиққанларида, унинг учун орқаларида (туяда) жой тайёрладилар ва у билан одамлар орасига парда тортдилар.»