وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ ـ وَاسْمُهُ الْجَعْدُ ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ مَرَّ بِنَا فِي مَسْجِدِ بَنِي رِفَاعَةَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا مَرَّ بِجَنَبَاتِ أُمِّ سُلَيْمٍ دَخَلَ عَلَيْهَا فَسَلَّمَ عَلَيْهَا، ثُمَّ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَرُوسًا بِزَيْنَبَ فَقَالَتْ لِي أُمُّ سُلَيْمٍ لَوْ أَهْدَيْنَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَدِيَّةً فَقُلْتُ لَهَا افْعَلِي. فَعَمَدَتْ إِلَى تَمْرٍ وَسَمْنٍ وَأَقِطٍ، فَاتَّخَذَتْ حَيْسَةً فِي بُرْمَةٍ، فَأَرْسَلَتْ بِهَا مَعِي إِلَيْهِ، فَانْطَلَقْتُ بِهَا إِلَيْهِ فَقَالَ لِي " ضَعْهَا ". ثُمَّ أَمَرَنِي فَقَالَ " ادْعُ لِي رِجَالاً ـ سَمَّاهُمْ ـ وَادْعُ لِي مَنْ لَقِيتَ ". قَالَ فَفَعَلْتُ الَّذِي أَمَرَنِي فَرَجَعْتُ فَإِذَا الْبَيْتُ غَاصٌّ بِأَهْلِهِ، فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى تِلْكَ الْحَيْسَةِ، وَتَكَلَّمَ بِهَا مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ جَعَلَ يَدْعُو عَشَرَةً عَشَرَةً، يَأْكُلُونَ مِنْهُ، وَيَقُولُ لَهُمُ " اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ، وَلْيَأْكُلْ كُلُّ رَجُلٍ مِمَّا يَلِيهِ ". قَالَ حَتَّى تَصَدَّعُوا كُلُّهُمْ عَنْهَا، فَخَرَجَ مِنْهُمْ مَنْ خَرَجَ، وَبَقِيَ نَفَرٌ يَتَحَدَّثُونَ قَالَ وَجَعَلْتُ أَغْتَمُّ، ثُمَّ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَ الْحُجُرَاتِ، وَخَرَجْتُ فِي إِثْرِهِ فَقُلْتُ إِنَّهُمْ قَدْ ذَهَبُوا. فَرَجَعَ فَدَخَلَ الْبَيْتَ، وَأَرْخَى السِّتْرَ، وَإِنِّي لَفِي الْحُجْرَةِ، وَهْوَ يَقُولُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلاَ مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنْكُمْ وَاللَّهُ لاَ يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ}. قَالَ أَبُو عُثْمَانَ قَالَ أَنَسٌ إِنَّهُ خَدَمَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشْرَ سِنِينَ.
Иброҳим Абу Усмондан — унинг исми Жаъд — у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: У Бану Рифўа масжидида бизнинг олдимиздан ўтди, мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Умму Сулаймнинг ёнидан ўтганларида, унинг олдига кириб, унга салом берардилар. Сўнг (Анас) айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнаб билан куёв (янги қовушган) эдилар. Умму Сулайм менга: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга бир ҳадя (совға) қилсак эди, деди. Мен унга: Қилавур, дедим. У хурмо, ёғ ва қурутга қараб, қозонда хайс (хурмоли таом) тайёрлаб, уни мен билан у кишига юборди. Мен уни у кишига олиб бордим. У менга: «Уни қўй» дедилар. Сўнг менга буюриб: «Менга фалон-фалон эркакларни — уларни номладилар — ва учратган кишингни чақир» дедилар. (Анас) айтди: Мен у буюрган ишини қилдим, қайтдим, мана уй аҳли билан тўлиб кетибди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини ўша хайсга қўйиб, Аллаҳ хоҳлаган (дуо)ни айтганларини кўрдим. Сўнг у ўнтадан-ўнтадан чақира бошладилар, улар ундан ейди, у киши уларга: «Аллаҳнинг исмини эсланглар (Бисмиллаҳ айтинглар), ҳар бир киши ўз олдидагидан есин» дердилар. (Анас) айтди: То уларнинг ҳаммаси ундан тарқалгунча (едилар). Улардан чиқувчи чиқди, бир гуруҳ эса суҳбатлашиб қолди. Мен ғамгин бўла бошладим. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳужралар томон чиқдилар, мен ҳам ортларидан чиқдим. Мен: Улар кетдилар, дедим. У қайтиб уйга кирдилар ва пардани туширдилар, мен эса ҳужрада эдим. У: «Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига — таомга изн берилмагунча, унинг пишишини кутмайдиган ҳолда — кирманглар. Лекин чақирилсангиз, киринглар; таом еб бўлганингизда, тарқалинглар, суҳбатга берилиб (қолиб) ҳам (кетманглар). Албатта бу Набийни ранжитар эди, у сизлардан ҳаё қилар (уялар) эди, Аллаҳ эса ҳақдан ҳаё қилмайди» (оятини ўқир эдилар). Абу Усмон: Анас: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўн йил хизмат қилди, деди, деди.