550-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Намоз вақтлари
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ مُرْتَفِعَةٌ حَيَّةٌ، فَيَذْهَبُ الذَّاهِبُ إِلَى الْعَوَالِي فَيَأْتِيهِمْ وَالشَّمْسُ مُرْتَفِعَةٌ، وَبَعْضُ الْعَوَالِي مِنَ الْمَدِينَةِ عَلَى أَرْبَعَةِ أَمْيَالٍ أَوْ نَحْوِهِ.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Анас ибн Молик менга айтди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам асрни қуёш ҳали баланд ва тирик (ёруғ)лигида ўқир эдилар. Йўловчи Аволига (Мадина четидаги қишлоқларга) борса, уларга қуёш ҳали баланд турганида етиб борар эди. Аволиннинг баъзиси Мадинадан тўрт мил ёки шунга яқин (масофада) эди.