حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ الضَّحِيَّةُ كُنَّا نُمَلِّحُ مِنْهُ، فَنَقْدَمُ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ فَقَالَ " لاَ تَأْكُلُوا إِلاَّ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ ". وَلَيْسَتْ بِعَزِيمَةٍ، وَلَكِنْ أَرَادَ أَنْ يُطْعِمَ مِنْهُ وَاللَّهُ أَعْلَمُ.
Исмоил ибн Абдуллаҳ: Менга укам, у Сулаймондан, у Яҳё ибн Саиддан, у Амра бинти Абдураҳмондан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Қурбонлик (гўшти)дан биз тузлаб қўярдик, сўнг уни Мадинада Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирардик. У: «Фақат уч кун енглар» дедилар. Бу (қатъий) буйруқ эмас эди, балки у киши ундан (бошқаларга) едиришни истадилар, Аллаҳ билувчироқ.