حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ كَانَ أَبُو طَلْحَةَ أَكْثَرَ أَنْصَارِيٍّ بِالْمَدِينَةِ مَالاً مِنْ نَخْلٍ، وَكَانَ أَحَبُّ مَالِهِ إِلَيْهِ بَيْرَحَاءَ، وَكَانَتْ مُسْتَقْبِلَ الْمَسْجِدِ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْخُلُهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَاءٍ فِيهَا طَيِّبٍ. قَالَ أَنَسٌ فَلَمَّا نَزَلَتْ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} قَامَ أَبُو طَلْحَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} وَإِنَّ أَحَبَّ مَالِي إِلَىَّ بَيْرُحَاءَ، وَإِنَّهَا صَدَقَةٌ لِلَّهِ أَرْجُو بِرَّهَا وَذُخْرَهَا عِنْدَ اللَّهِ فَضَعْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ حَيْثُ أَرَاكَ اللَّهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَخٍ ذَلِكَ مَالٌ رَابِحٌ ـ أَوْ رَايِحٌ شَكَّ عَبْدُ اللَّهِ ـ وَقَدْ سَمِعْتُ مَا قُلْتَ وَإِنِّي أَرَى أَنْ تَجْعَلَهَا فِي الأَقْرَبِينَ ". فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ أَفْعَلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَسَمَهَا أَبُو طَلْحَةَ فِي أَقَارِبِهِ وَفِي بَنِي عَمِّهِ. وَقَالَ إِسْمَاعِيلُ وَيَحْيَى بْنُ يَحْيَى رَايِحٌ.
Абдуллаҳ ибн Маслама, Моликдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳдан ривоят қилади: У Анас ибн Моликнинг шундай деяётганини эшитди: Абу Талҳа Мадинада Ансордан хурмозордан энг кўп моли бўлган киши эди. Молларидан унга энг севимлиси Байраҳо эди, у масжид рўпарасида эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга кирар ва ундаги пок сувдан ичар эдилар. Анас: «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча ҳеч ҳаргиз яхшиликка эришмассизлар» (ояти) нозил бўлганида, Абу Талҳа туриб: Эй Расулуллаҳ, албатта Аллаҳ: «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча ҳеч ҳаргиз яхшиликка эришмассизлар» дейди. Менинг молларимдан энг севимлиси Байраҳодир, у Аллаҳ учун садақадир, мен унинг яхшилиги ва Аллаҳ ҳузурида захира бўлишини умид қиламан. Уни, эй Расулуллаҳ, Аллаҳ сенга кўрсатган жойга қўй, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бах (зўр)! Бу фойдали — ёки (савобга) кетувчи — молдир (Абдуллаҳ шубҳа қилди). Мен айтган нарсангни эшитдим, мен уни қариндошларга беришингни (маъқул) кўраман» дедилар. Абу Талҳа: Шундай қиламан, эй Расулуллаҳ, деди ва уни қариндошлари ва амакисининг ўғиллари орасида тақсимлади, деди. Исмоил ва Яҳё ибн Яҳё: ройиҳ (кетувчи), дедилар.