حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْغَسِيلِ، قَالَ حَدَّثَنِي عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنْ كَانَ فِي شَىْءٍ مِنْ أَدْوِيَتِكُمْ خَيْرٌ فَفِي شَرْبَةِ عَسَلٍ أَوْ شَرْطَةِ مِحْجَمٍ أَوْ لَذْعَةٍ مِنْ نَارٍ، وَمَا أُحِبُّ أَنْ أَكْتَوِيَ ".
Исмоил ибн Абон, Ибнул Ғасилдан: Менга Осим ибн Умар, у Жобир ибн Абдуллаҳдан айтиб берди: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Агар даволарингизнинг бирортасида хайр (фойда) бўлса, у асал ичишда, ёки ҳижоманинг кесигида, ёки олов билан куйдиришда(дир); мен эса ўзимнинг доғланишимни ёқтирмайман» дедилар.