حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " كُلُّ أُمَّتِي مُعَافًى إِلاَّ الْمُجَاهِرِينَ، وَإِنَّ مِنَ الْمَجَانَةِ أَنْ يَعْمَلَ الرَّجُلُ بِاللَّيْلِ عَمَلاً، ثُمَّ يُصْبِحَ وَقَدْ سَتَرَهُ اللَّهُ، فَيَقُولَ يَا فُلاَنُ عَمِلْتُ الْبَارِحَةَ كَذَا وَكَذَا، وَقَدْ بَاتَ يَسْتُرُهُ رَبُّهُ وَيُصْبِحُ يَكْشِفُ سِتْرَ اللَّهِ عَنْهُ ".
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ, Иброҳим ибн Саъддан, у Ибн Шиҳобнинг жиянидан, у Ибн Шиҳобдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан ривоят қилади: У: Абу Ҳурайрани шундай деяётганини эшитдйм: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдйм: «Менинг бутун умматим — гуноҳини ошкор қилувчи (мужоҳир)лардан бошқа — афв қилинган(мағфират қилинишга лойиқ)дир. Ва албатта (гуноҳни) ошкора қилишдан (мужоҳара) — кишининг кечаси бир амал (гуноҳ) қилиб, сўнг Аллаҳ уни ёпган (яширган) ҳолда тонгни қарши олиб, сўнг: Эй фалон, мен кеча шундай-шундай қилдйм, дейишидир. У Робби уни ёпган ҳолда тунаб, тонгда Аллаҳнинг пардасини ўзидан очади» дедилар.