حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي أَسْمَاءَ، عَنْ ثَوْبَانَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ زَوَى لِيَ الأَرْضَ " . أَوْ قَالَ " إِنَّ رَبِّي زَوَى لِيَ الأَرْضَ فَرَأَيْتُ مَشَارِقَهَا وَمَغَارِبَهَا وَإِنَّ مُلْكَ أُمَّتِي سَيَبْلُغُ مَا زُوِيَ لِي مِنْهَا وَأُعْطِيتُ الْكَنْزَيْنِ الأَحْمَرَ وَالأَبْيَضَ وَإِنِّي سَأَلْتُ رَبِّي لأُمَّتِي أَنْ لاَ يُهْلِكَهَا بِسَنَةٍ بِعَامَّةٍ وَلاَ يُسَلِّطَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ سِوَى أَنْفُسِهِمْ فَيَسْتَبِيحَ بَيْضَتَهُمْ وَإِنَّ رَبِّي قَالَ لِي يَا مُحَمَّدُ إِنِّي إِذَا قَضَيْتُ قَضَاءً فَإِنَّهُ لاَ يُرَدُّ وَلاَ أُهْلِكُهُمْ بِسَنَةٍ بِعَامَّةٍ وَلاَ أُسَلِّطُ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ سِوَى أَنْفُسِهِمْ فَيَسْتَبِيحَ بَيْضَتَهُمْ وَلَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْهِمْ مَنْ بَيْنَ أَقْطَارِهَا أَوْ قَالَ بِأَقْطَارِهَا حَتَّى يَكُونَ بَعْضُهُمْ يُهْلِكُ بَعْضًا وَحَتَّى يَكُونَ بَعْضُهُمْ يَسْبِي بَعْضًا وَإِنَّمَا أَخَافُ عَلَى أُمَّتِي الأَئِمَّةَ الْمُضِلِّينَ وَإِذَا وُضِعَ السَّيْفُ فِي أُمَّتِي لَمْ يُرْفَعْ عَنْهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَلاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَلْحَقَ قَبَائِلُ مِنْ أُمَّتِي بِالْمُشْرِكِينَ وَحَتَّى تَعْبُدَ قَبَائِلُ مِنْ أُمَّتِي الأَوْثَانَ وَإِنَّهُ سَيَكُونُ فِي أُمَّتِي كَذَّابُونَ ثَلاَثُونَ كُلُّهُمْ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ وَأَنَا خَاتَمُ النَّبِيِّينَ لاَ نَبِيَّ بَعْدِي وَلاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الْحَقِّ " . قَالَ ابْنُ عِيسَى " ظَاهِرِينَ " . ثُمَّ اتَّفَقَا " لاَ يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ " .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ва Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилиб, иккаласи деди: Бизга Ҳаммод ибн Зайд Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Абу Асмўдан, у Савбондан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Албатта Аллаҳ мен учун ерни йиғди» ёки «Албатта Роббим мен учун ерни йиғди, шунда мен унинг машриқларини ва мағрибларини кўрдим. Албатта умматимнинг мулки мен учун йиғилган нарсага етади. Менга қизил ва оқ икки хазина берилди. Албатта мен Роббимдан умматим учун уни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмаслигини ва уларга ўзларидан бўлмаган душманни ҳукмрон қилиб, уларнинг ҳаммасини-таг-туги билан йўқ қилмаслигини сўрадим. Албатта Роббим менга: Эй Муҳаммад, мен бир ҳукмни ҳукм қилсам, у қайтарилмайди. Мен уларни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмайман ва уларга ўзларидан бўлмаган душманни ҳукмрон қилиб ҳаммасини йўқ қилмайман, гарчи ернинг ҳамма тарафидан уларга қарши бирлашсалар ҳам, токи уларнинг баъзилари баъзиларини ҳалок қиладиган ва баъзилари баъзиларини асир оладиган бўлгунча, деди. Албатта мен умматим учун адаштирувчи имомлардан қўрқаман. Умматимда қилич қўйилса, Қиёмат кунига қадар ундан кўтарилмайди. Умматимдан баъзи қабилалар мушрикларга қўшилмагунча ва умматимдан баъзи қабилалар бутларга сиғинмагунча Қиёмат қойим бўлмайди. Албатта умматимда ўттизта ёлғончи бўлади, уларнинг ҳар бири ўзини набий деб даъво қилади. Ҳолбуки мен набийларнинг хотамиман, мендан кейин набий йўқ. Умматимдан бир тоифа ҳақ устида доим қолади — Ибн Ийсо «ғолиб бўлиб» деди — кейин иккаласи мувофиқ бўлиб — уларга мухолиф бўлганлар зарар етказа олмайди, ҳатто Аллаҳнинг амри келмагунча».