حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ الأَزْرَقُ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ كُنْتُ مُتَّكِئًا عِنْدَ عَائِشَةَ فَقَالَتْ يَا أَبَا عَائِشَةَ ثَلاَثٌ مَنْ تَكَلَّمَ بِوَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ فَقَدْ أَعْظَمَ عَلَى اللَّهِ الْفِرْيَةَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ مُحَمَّدًا رَأَى رَبَّهُ فَقَدْ أَعْظَمَ الْفِرْيَةَ عَلَى اللَّهِ وَاللَّهُ يَقُولُ : ( لَا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ ) ، ( مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلاَّ وَحْيًا أَوْ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ ) وَكُنْتُ مُتَّكِئًا فَجَلَسْتُ فَقُلْتُ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ أَنْظِرِينِي وَلاَ تُعْجِلِينِي أَلَيْسَ يَقُولُ اللَّهُ : ( وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى )، ( وَلََقَدْ رَآهُ بِالأُفُقِ الْمُبِينِ ) قَالَتْ أَنَا وَاللَّهِ أَوَّلُ مَنْ سَأَلَ عَنْ هَذَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّمَا ذَاكَ جِبْرِيلُ مَا رَأَيْتُهُ فِي الصُّورَةِ الَّتِي خُلِقَ فِيهَا غَيْرَ هَاتَيْنِ الْمَرَّتَيْنِ رَأَيْتُهُ مُنْهَبِطًا مِنَ السَّمَاءِ سَادًّا عِظَمُ خَلْقِهِ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ " . وَمَنْ زَعَمَ أَنَّ مُحَمَّدًا كَتَمَ شَيْئًا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَقَدْ أَعْظَمَ الْفِرْيَةَ عَلَى اللَّهِ يَقُولُ اللَّهُ : ( يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ) وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْلَمُ مَا فِي غَدٍ فَقَدْ أَعْظَمَ الْفِرْيَةَ عَلَى اللَّهِ وَاللَّهُ يَقُولُ : (قُلْ لاَ يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاَّ اللَّهُ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَمَسْرُوقُ بْنُ الأَجْدَعِ يُكْنَى أَبَا عَائِشَةَ وَهُوَ مَسْرُوقُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهَكَذَا كَانَ اسْمُهُ فِي الدِّيوَانِ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Ишоқ ибн Юсуф ал-Азрақ ривоят қилди, бизга Довуд ибн Абу Ҳинд ривоят қилди, у аш-Шаъбийдан, у Масруқдан (ривоят қилдики), у деди: Мен Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг ҳузурида суяниб ўтирган эдим, у: «Эй Абу Оиша! Учта (гап бор), ким улардан бирортасини гапирса, у Аллаҳ ҳақида катта туҳмат қилибди. Ким Муҳаммад ўз Роббини кўрган деб даъво қилса, у Аллаҳ ҳақида катта туҳмат қилибди, ҳолбуки Аллаҳ: «Кўзлар Уни илғамайди, У эса кўзларни илғайди. У латиф ва хабардордир,» ва «Ҳеч бир инсонга Аллаҳ ваҳий орқали ёки парда ортидан (сўзлашдан) бошқа йўл билан сўзлаши (мумкин) эмас эди,» дейди,» деди. Мен суяниб ўтирган эдим, ўрнимдан туриб ўтирдим ва: «Эй мўминларнинг онаси! Менга муҳлат бер ва мени шошилтирма. Аллаҳ: «Дарҳақиқат, у (Муҳаммад) Уни бошқа бир тушишида (яна) кўрган,» ва «Дарҳақиқат, у (Муҳаммад) Уни равшан уфқда кўрган,» демаганми?» дедим. У: «Валлаҳи, бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан биринчи бўлиб сўраган киши мен эдим. У: «Бу фақат Жибрил эди. Мен уни яратилган суратида бу икки марта-дан бошқа (вақтда) кўрмадим. Мен уни осмондан тушаётган ҳолида кўрдим, унинг улкан жуссаси осмон билан ер орасини тўсиб турарди,» дедилар,» деди. (Энъом сураси, 103; Шуро сураси, 51; Нажм сураси, 13; Таквир сураси, 23) «Ва ким Муҳаммад Аллаҳ унга нозил қилган бирор нарсани яширган деб даъво қилса, у Аллаҳ ҳақида катта туҳмат қилибди. Аллаҳ: «Эй Расул! Роббингдан сенга нозил қилинган нарсани етказ,» дейди. Ва ким у (Муҳаммад) эртага (келажакда) нима бўлишини билади деб даъво қилса, у Аллаҳ ҳақида катта туҳмат қилибди, ҳолбуки Аллаҳ: «Айт: Осмонлар ва ерда Аллаҳдан бошқа ҳеч ким ғайбни билмас,» дейди.» (Моида сураси, 67; Намл сураси, 65) Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Масруқ ибн ал-Аждаъ Абу Оиша куняси билан аталади ва у Масруқ ибн Абдурраҳмондир, девонда (рўйхатда) ҳам унинг исми шундай эди.