حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حُصَيْنُ بْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا فَقَالَ " عُرِضَتْ عَلَىَّ الأُمَمُ فَجَعَلَ يَمُرُّ النَّبِيُّ مَعَهُ الرَّجُلُ وَالنَّبِيُّ مَعَهُ الرَّجُلاَنِ، وَالنَّبِيُّ مَعَهُ الرَّهْطُ، وَالنَّبِيُّ لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ، وَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَرَجَوْتُ أَنْ يَكُونَ أُمَّتِي، فَقِيلَ هَذَا مُوسَى وَقَوْمُهُ. ثُمَّ قِيلَ لِي انْظُرْ. فَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَقِيلَ لِي انْظُرْ هَكَذَا وَهَكَذَا. فَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَقِيلَ هَؤُلاَءِ أُمَّتُكَ، وَمَعَ هَؤُلاَءِ سَبْعُونَ أَلْفًا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ ". فَتَفَرَّقَ النَّاسُ وَلَمْ يُبَيَّنْ لَهُمْ، فَتَذَاكَرَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا أَمَّا نَحْنُ فَوُلِدْنَا فِي الشِّرْكِ، وَلَكِنَّا آمَنَّا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَلَكِنْ هَؤُلاَءِ هُمْ أَبْنَاؤُنَا، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هُمُ الَّذِينَ لاَ يَتَطَيَّرُونَ، وَلاَ يَسْتَرْقُونَ، وَلاَ يَكْتَوُونَ، وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ". فَقَامَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ ". فَقَامَ آخَرُ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا فَقَالَ " سَبَقَكَ بِهَا عُكَّاشَةُ ".
Мусаддад, Ҳусайн ибн Нумайрдан, у Ҳусайн ибн Абдураҳмондан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни бизнинг олдимизга чиқиб: «Менга умматлар кўрсатилди: Набий ўтар, у билан бир киши, Набий у билан икки киши, Набий у билан бир гуруҳ, Набий у билан ҳеч ким йўқ (ҳолда ўтар эди). Мен уфқни тўсган катта қорамтир (оломон)ни кўрдим ва у менинг умматим бўлишини умид қилдим. Бу — Мусо ва унинг қавми, дейилди. Сўнг менга: Қара, дейилди. Мен уфқни тўсган катта қорамтирни кўрдим. Менга: Бу ёққа, у ёққа қара, дейилди. Мен уфқни тўсган катта қорамтирни кўрдим. Бу — сенинг умматинг, булар билан бирга етмиш минг(и) ҳисоб-китобсиз жаннатга киради, дейилди» дедилар. Одамлар тарқалди ва уларга (бу кимлар эканини) баён қилмадилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари (ўзаро) гаплашдилар ва: Бизга келса, биз ширкда туғилганмиз, лекин Аллаҳга ва Расулига иймон келтирдик; аммо булар — бизнинг болаларимиздир, дедилар. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у киши: «Улар — фол (шумланиш) қилмайдиган, руқя сўрамайдиган, ўзларини доғламайдиган ва ўз Роббига таваккул қиладиган кишилардир» дедилар. Уккоша ибн Миҳсан туриб: Мен уларданманми, эй Расулуллаҳ? деди. У: «Ҳа» дедилар. Бошқа бири туриб: Мен уларданманми? деди. У: «Уккоша буни сен(дан) олдин (сўраб) ўзиб кетди» дедилар.