حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ. فَذَكَرْتُهُ لِسَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ فَقَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عُرِضَتْ عَلَىَّ الأُمَمُ، فَجَعَلَ النَّبِيُّ وَالنَّبِيَّانِ يَمُرُّونَ مَعَهُمُ الرَّهْطُ، وَالنَّبِيُّ لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ، حَتَّى رُفِعَ لِي سَوَادٌ عَظِيمٌ، قُلْتُ مَا هَذَا أُمَّتِي هَذِهِ قِيلَ هَذَا مُوسَى وَقَوْمُهُ. قِيلَ انْظُرْ إِلَى الأُفُقِ. فَإِذَا سَوَادٌ يَمْلأُ الأُفُقَ، ثُمَّ قِيلَ لِي انْظُرْ هَا هُنَا وَهَا هُنَا فِي آفَاقِ السَّمَاءِ فَإِذَا سَوَادٌ قَدْ مَلأَ الأُفُقَ قِيلَ هَذِهِ أُمَّتُكَ وَيَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنْ هَؤُلاَءِ سَبْعُونَ أَلْفًا بِغَيْرِ حِسَابٍ، ثُمَّ دَخَلَ وَلَمْ يُبَيِّنْ لَهُمْ فَأَفَاضَ الْقَوْمُ وَقَالُوا نَحْنُ الَّذِينَ آمَنَّا بِاللَّهِ، وَاتَّبَعْنَا رَسُولَهُ، فَنَحْنُ هُمْ أَوْ أَوْلاَدُنَا الَّذِينَ وُلِدُوا فِي الإِسْلاَمِ فَإِنَّا وُلِدْنَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ. فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ فَقَالَ هُمُ الَّذِينَ لاَ يَسْتَرْقُونَ، وَلاَ يَتَطَيَّرُونَ، وَلاَ يَكْتَوُونَ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ". فَقَالَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ أَمِنْهُمْ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ ". فَقَامَ آخَرُ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا قَالَ " سَبَقَكَ عُكَّاشَةُ ".
Имрон ибн Майсара, Ибн Фузайлдан: Бизга Ҳусайн, у Омирдан, у Имрон ибн Ҳусайндан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Фақат кўз (тегиш) ёки заҳарли (чақиш) сабабли руқя (дуо билан даволаш) йўқ (жоиз эмас — энг фойдали шулар учун), деди. Мен буни Саид ибн Жубайрга зикр қилдим. У: Бизга Ибн Аббос айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Менга умматлар кўрсатилди. Набий ва икки Набий ўтар, улар билан бирга бир гуруҳ (одам) бўлар, баъзи Набийнинг ёнида эса ҳеч ким бўлмас эди, то менга катта бир қорамтир (оломон) кўрсатилди. Мен: Бу нима, мана шу менинг умматимми? дедим. Бу — Мусо ва унинг қавми, дейилди. Уфққа қара, дейилди, бирдан уфқни тўлдирган бир қорамтир (оломон). Сўнг менга: Бу ёққа ва у ёққа — осмоннинг уфқларига — қара, дейилди, бирдан уфқни тўлдирган бир қорамтир. Бу — сенинг умматинг, булардан етмиш минг(и) ҳисоб-китобсиз жаннатга киради, дейилди» дедилар. Сўнг (Набий уй ичига) кирдилар ва уларга (бу кимлар эканини) баён қилмадилар. Қавм (савол билан) ўртага тушди ва: Биз Аллаҳга иймон келтирган ва Расулига эргашган кишилармиз; бизмизми улар, ёки исломда туғилган болаларимизми? Биз жоҳилиятда туғилганмиз-ку, дедилар. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у киши чиқиб: «Улар — (бошқалардан) руқя сўрамайдиган, қуш (учиб кетишдан) шумланмайдиган (фол олмайдиган), ўзларини доғламайдиган ва ўз Роббига таваккул қиладиган кишилардир» дедилар. Уккоша ибн Миҳсан: Мен уларданманми, эй Расулуллаҳ? деди. У: «Ҳа» дедилар. Бошқа бири туриб: Мен уларданманми? деди. У: «Уккоша сени ўзиб кетди» дедилар.