حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَنَا سَيِّدُ وَلَدِ آدَمَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ فَخْرَ وَبِيَدِي لِوَاءُ الْحَمْدِ وَلاَ فَخْرَ وَمَا مِنْ نَبِيٍّ يَوْمَئِذٍ آدَمُ فَمَنْ سِوَاهُ إِلاَّ تَحْتَ لِوَائِي وَأَنَا أَوَّلُ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الأَرْضُ وَلاَ فَخْرَ قَالَ فَيَفْزَعُ النَّاسُ ثَلاَثَ فَزَعَاتٍ فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ أَبُونَا آدَمُ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ . فَيَقُولُ إِنِّي أَذْنَبْتُ ذَنْبًا أُهْبِطْتُ مِنْهُ إِلَى الأَرْضِ وَلَكِنِ ائْتُوا نُوحًا . فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُ إِنِّي دَعَوْتُ عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ دَعْوَةً فَأُهْلِكُوا وَلَكِنِ اذْهَبُوا إِلَى إِبْرَاهِيمَ . فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ إِنِّي كَذَبْتُ ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا مِنْهَا كَذْبَةٌ إِلاَّ مَاحَلَ بِهَا عَنْ دِينِ اللَّهِ وَلَكِنِ ائْتُوا مُوسَى . فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ إِنِّي قَدْ قَتَلْتُ نَفْسًا وَلَكِنِ ائْتُوا عِيسَى . فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ إِنِّي عُبِدْتُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنِ ائْتُوا مُحَمَّدًا قَالَ فَيَأْتُونَنِي فَأَنْطَلِقُ مَعَهُمْ " . قَالَ ابْنُ جُدْعَانَ قَالَ أَنَسٌ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَآخُذُ بِحَلْقَةِ بَابِ الْجَنَّةِ فَأُقَعْقِعُهَا فَيُقَالُ مَنْ هَذَا فَيُقَالُ مُحَمَّدٌ . فَيَفْتَحُونَ لِي وَيُرَحِّبُونَ فَيَقُولُونَ مَرْحَبًا فَأَخِرُّ سَاجِدًا فَيُلْهِمُنِي اللَّهُ مِنَ الثَّنَاءِ وَالْحَمْدِ فَيُقَالُ لِي ارْفَعْ رَأْسَكَ سَلْ تُعْطَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَقُلْ يُسْمَعْ لِقَوْلِكَ وَهُوَ الْمَقَامُ الْمَحْمُودُ الَّذِي قَالَ اللَّهُ : ( عَسَى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَحْمُودًا ) " . قَالَ سُفْيَانُ لَيْسَ عَنْ أَنَسٍ إِلاَّ هَذِهِ الْكَلِمَةُ " فَآخُذُ بِحَلْقَةِ بَابِ الْجَنَّةِ فَأُقَعْقِعُهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَقَدْ رَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ الْحَدِيثَ بِطُولِهِ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Али ибн Зайд ибн Жудъондан, у Абу Назрадан, у Абу Саид (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Мен Қиёмат кунида Одам болаларининг саййидиман ва (бу) фахр (учун) эмас, байроқ ҳам менинг қўлимда ва (бу) фахр эмас. Ўша куни Одам ва ундан бошқа ҳеч бир Набий йўқки, менинг байроғим остида бўлмасин. Ер устимдан биринчи ёрилиб (чиқадиган) мен бўламан ва (бу) фахр эмас.» (У зот) дедилар: «Одамлар уч марта даҳшатга тушадилар. Улар Одамнинг олдига келиб: «Сен отамиз Одамсан, Роббинг ҳузурида биз учун шафоат қил,» дейишади. У: «Мен бир гуноҳ қилган эдим, оқибатида ерга туширилдим, балки Нуҳнинг олдига боринглар,» дейди. Улар Нуҳнинг олдига келишади, у: «Мен ер аҳлига (ёмон) дуо қилган эдим, улар ҳалок бўлдилар, балки Иброҳимнинг олдига боринглар,» дейди. Улар Иброҳимнинг олдига келишади, у: «Мен уч марта (зоҳиран) ёлғон гапирган эдим,» дейди.» Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Улардан бирор ёлғон йўқки, у билан Аллаҳ дини ҳимояси қилинган бўлмасин. (Иброҳим дейди:) «Балки Мусонинг олдига боринглар.» Улар Мусонинг олдига келишади, у: «Мен бир жон ўлдирган эдим, балки Исонинг олдига боринглар,» дейди. Улар Исонинг олдига келишади, у: «Менга Аллаҳдан ўзга ибодат қилинган эди, балки Муҳаммаднинг олдига боринглар,» дейди.» (У зот) дедилар: «Шунда улар менинг олдимга келишади, мен улар билан бирга бораман.» Ибн Жудъон деди: Анас деди: «Гўё Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қараб тургандай бўламан, у зот дедилар: «Мен жаннат эшигининг ҳалқасидан ушлаб уни қоқаман, шунда: «Бу ким?» дейилади. «Муҳаммад,» дейилади. Улар менга (эшикни) очишади ва хуш келибсиз деб кутиб оладилар. Мен саждага йиқиламан, Аллаҳ менга мақтов ва ҳамд (сўзларини) илҳом қилади. Сўнг менга: «Бошингни кўтар, сўра — берилурсан, шафоат қил — шафоатинг қабул қилинур, гапир — гапинг эшитилур,» дейилади. Бу — Аллаҳ: «Умид қилинурки, Роббинг сени Мақоми Маҳмудга тиклагай» (Исро сураси, 79) деб айтган Мақоми Маҳмуддир.»» Суфён деди: Анасдан (ривоят қилинган нарса) фақат шу жумладир: «Мен жаннат эшигининг ҳалқасидан ушлаб уни қоқаман.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир. Баъзилари бу ҳадисни Абу Назрадан, у Ибн Аббосдан тўлиқ ҳолида ривоят қилганлар.