حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمْ أَرَ شَيْئًا أَشْبَهَ بِاللَّمَمِ مِنْ قَوْلِ أَبِي هُرَيْرَةَ. حَدَّثَنِي مَحْمُودٌ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ مَا رَأَيْتُ شَيْئًا أَشْبَهَ بِاللَّمَمِ مِمَّا قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ كَتَبَ عَلَى ابْنِ آدَمَ حَظَّهُ مِنَ الزِّنَا، أَدْرَكَ ذَلِكَ لاَ مَحَالَةَ، فَزِنَا الْعَيْنِ النَّظَرُ، وَزِنَا اللِّسَانِ الْمَنْطِقُ، وَالنَّفْسُ تَمَنَّى وَتَشْتَهِي، وَالْفَرْجُ يُصَدِّقُ ذَلِكَ كُلَّهُ وَيُكَذِّبُهُ ".
Ҳумайдий, Суфёндан, у Ибн Товусдан, у отасидан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: У: Мен ламамга (кичик гуноҳларга) Абу Ҳурайранинг сўзидан кўра ўхшашроқ нарсани кўрмаганман, деди. Менга Маҳмуд: Бизга Абдураззоқ: Бизга Маъмар, у Ибн Товусдан, у отасидан, у Ибн Аббосдан айтиб берди: У: Мен ламамга Абу Ҳурайранинг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтган нарсасидан кўра ўхшашроқ нарсани кўрмаганман: «Албатта Аллаҳ одам боласига зинодан ўз насибасини ёзган, у унга муқаррар етади: кўзнинг зиноси — қарашдир, тилнинг зиноси — гапиришдир, нафс орзу қилади ва шаҳват чекади, фарж эса бунинг ҳаммасини тасдиқлайди ёки ёлғонга чиқаради» (деди), деди.