حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا وَاللَّهِ أَبُو ذَرٍّ، بِالرَّبَذَةِ كُنْتُ أَمْشِي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَرَّةِ الْمَدِينَةِ عِشَاءً اسْتَقْبَلَنَا أُحُدٌ فَقَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ مَا أُحِبُّ أَنَّ أُحُدًا لِي ذَهَبًا يَأْتِي عَلَىَّ لَيْلَةٌ أَوْ ثَلاَثٌ عِنْدِي مِنْهُ دِينَارٌ، إِلاَّ أُرْصِدُهُ لِدَيْنٍ، إِلاَّ أَنْ أَقُولَ بِهِ فِي عِبَادِ اللَّهِ هَكَذَا وَهَكَذَا وَهَكَذَا ". وَأَرَانَا بِيَدِهِ. ثُمَّ قَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " الأَكْثَرُونَ هُمُ الأَقَلُّونَ إِلاَّ مَنْ قَالَ هَكَذَا وَهَكَذَا ". ثُمَّ قَالَ لِي " مَكَانَكَ لاَ تَبْرَحْ يَا أَبَا ذَرٍّ حَتَّى أَرْجِعَ ". فَانْطَلَقَ حَتَّى غَابَ عَنِّي، فَسَمِعْتُ صَوْتًا فَخَشِيتُ أَنْ يَكُونَ عُرِضَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَرَدْتُ أَنْ أَذْهَبَ، ثُمَّ ذَكَرْتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَبْرَحْ ". فَمَكُثْتُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ سَمِعْتُ صَوْتًا خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ عُرِضَ لَكَ، ثُمَّ ذَكَرْتُ قَوْلَكَ فَقُمْتُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ذَاكَ جِبْرِيلُ أَتَانِي، فَأَخْبَرَنِي أَنَّهُ مَنْ مَاتَ مِنْ أُمَّتِي لاَ يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنْ زَنَى وَإِنْ سَرَقَ. قَالَ " وَإِنْ زَنَى وَإِنْ سَرَقَ ". قُلْتُ لِزَيْدٍ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ. فَقَالَ أَشْهَدُ لَحَدَّثَنِيهِ أَبُو ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ. قَالَ الأَعْمَشُ وَحَدَّثَنِي أَبُو صَالِحٍ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ نَحْوَهُ. وَقَالَ أَبُو شِهَابٍ عَنِ الأَعْمَشِ " يَمْكُثُ عِنْدِي فَوْقَ ثَلاَثٍ ".
Умар ибн Ҳафс, отасидан: Бизга Аъмаш: Бизга Зайд ибн Ваҳб: Бизга — валлаҳи — Абу Зар Рабазада айтиб берди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Мадина ҳаррасида хуфтон (пайти) юрар эдим, Уҳуд бизга рўбарў бўлди. У киши: «Эй Абу Зар, мен Уҳуд мен учун олтин бўлишини ва менга бир кеча ёки уч (кеча) ўтиб, ундан менда бир динор (қолиб) — уни бир қарз учун сақлаб қўйганимдан бошқа — қолишини ёқтирмайман; фақат мен уни Аллаҳнинг бандалари (орасига) — мана шундай, мана шундай ва мана шундай — (тақсимлаб айтсам)» дедилар ва қўллари билан бизга (ёйиб) кўрсатдилар. Сўнг: «Эй Абу Зар» дедилар. Мен: Лаббайк ва саъдайк, эй Расулуллаҳ, дедим. У: «Кўп (мол)лилар — улар оз (савоб)лилардир, фақат мана шундай ва мана шундай (тақсимлаб) айтгандан бошқа» дедилар. Сўнг менга: «Ўрнингда (тур), кетма, эй Абу Зар, то мен қайтгунча» дедилар. Сўнг у киши кетдилар, то мендан ғойиб бўлдилар. Мен бир овоз эшитдйм ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга бирор (хавф) рўбарў бўлганидан қўрқдим, бормоқчи бўлдйм, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Кетма» деган сўзини эслаб, туриб қолдим. Мен: Эй Расулуллаҳ, бир овоз эшитдйм, сизга бирор (хавф) рўбарў бўлганидан қўрқдим, сўнг сўзингизни эслаб туриб қолдим, дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У — Жибрил, менга келди ва менга: Умматимдан ким Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаган ҳолда ўлса, жаннатга киради, деб хабар берди» дедилар. Мен: Эй Расулуллаҳ, зино қилса, ўғирлик қилса ҳам(ми)? дедим. У: «Зино қилса, ўғирлик қилса ҳам» дедилар. Мен Зайдга: Менга етишича, у (ривоятчи) Абу Дардо эди, дедим. У: Гувоҳлик бераман, уни менга Абу Зар Рабазада айтиб берди, деди. Аъмаш: Менга Абу Солиҳ, у Абу Дардодан шунга ўхшаш айтиб берди (деди). Абу Шиҳоб Аъмашдан: «Менда уч (кун)дан ортиқ турса (қолса)» деди.