حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، قَالَ كُنَّا نَنْتَظِرُ عَبْدَ اللَّهِ إِذْ جَاءَ يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ فَقُلْنَا أَلاَ تَجْلِسُ قَالَ لاَ وَلَكِنْ أَدْخُلُ فَأُخْرِجُ إِلَيْكُمْ صَاحِبَكُمْ، وَإِلاَّ جِئْتُ أَنَا. فَجَلَسْتُ فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ وَهْوَ آخِذٌ بِيَدِهِ فَقَامَ عَلَيْنَا فَقَالَ أَمَا إِنِّي أَخْبَرُ بِمَكَانِكُمْ، وَلَكِنَّهُ يَمْنَعُنِي مِنَ الْخُرُوجِ إِلَيْكُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ، كَرَاهِيَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا.
Шақиқ айтди: Абдуллаҳни кутиб турардик, шунда Язид ибн Муовия келди. Биз: "Ўтирмайсанми?" дедик. У: "Йўқ, лекин кириб, сизнинг соҳибингизни (Абдуллаҳни) сизларга чиқараман, бўлмаса ўзим келаман" деди. Мен ўтирдим. Сўнг Абдуллаҳ унинг қўлидан ушлаган ҳолда чиқди, олдимизда туриб деди: "Мен сизнинг жойингизни биламан, лекин сизларга чиқишимдан мени ман қилган нарса шуки — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга зерикиб қолмаслигимиз учун (зерикишни ёқтирмай), кунларда ваъз-насиҳатни ўлчаб берар эдилар."