حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا صَالِحٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَلاَةُ الرَّجُلِ فِي الْجَمَاعَةِ تُضَعَّفُ عَلَى صَلاَتِهِ فِي بَيْتِهِ وَفِي سُوقِهِ خَمْسًا وَعِشْرِينَ ضِعْفًا، وَذَلِكَ أَنَّهُ إِذَا تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الْمَسْجِدِ لاَ يُخْرِجُهُ إِلاَّ الصَّلاَةُ، لَمْ يَخْطُ خَطْوَةً إِلاَّ رُفِعَتْ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ، وَحُطَّ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةٌ، فَإِذَا صَلَّى لَمْ تَزَلِ الْمَلاَئِكَةُ تُصَلِّي عَلَيْهِ مَا دَامَ فِي مُصَلاَّهُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ، اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ. وَلاَ يَزَالُ أَحَدُكُمْ فِي صَلاَةٍ مَا انْتَظَرَ الصَّلاَةَ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Абдулвоҳид бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Мен Абу Солиҳни шундай деганини эшитдим: Мен Абу Ҳурайрани шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Кишининг жамоатда (ўқиган) намози уйида ва бозорида (ўқиган) намозидан йигирма беш баравар ортади. Бу шунинг учунки, у таҳоратни чиройли қилиб олса, сўнг масжидга — уни фақат намоз чиқарган ҳолда — чиқса, қўйган ҳар бир қадами учун унга бир даража кўтарилади ва ундан бир хато (гуноҳ) туширилади. Намоз ўқиганида, намозгоҳида турар экан, малоикалар унга: ‹Аллаҳим, унга саловат айтгин (раҳмат қилгин), Аллаҳим, унга раҳм қилгин›, деб саловат айтишдан тўхтамайдилар. Ва бирингиз намозни кутар экан, доимо намозда (саналади)», дедилар.