حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَتَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كِتَابًا ـ أَوْ أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ ـ فَقِيلَ لَهُ إِنَّهُمْ لاَ يَقْرَءُونَ كِتَابًا إِلاَّ مَخْتُومًا. فَاتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ نَقْشُهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ. كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِهِ فِي يَدِهِ. فَقُلْتُ لِقَتَادَةَ مَنْ قَالَ نَقْشُهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ أَنَسٌ.
Бизга Муҳаммад ибн Муқотил Абул-Ҳасан ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Шуъба, Қатодадан, у Анас ибн Моликдан хабар берди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир мактуб ёздилар — ёки ёзмоқчи бўлдилар. Шунда у кишига: «Улар муҳрланмаган мактубни ўқимайдилар,» дейилди. Шунда у киши кумушдан бир узук — нақши ‹Муҳаммад Расулуллаҳ› (бўлган) — ясаттирдилар. Гўё мен ҳозир ҳам унинг қўлларидаги оқлигига қараб тургандекман. Мен Қатодага: «Нақши ‹Муҳаммад Расулуллаҳ› деб ким айтди?» дедим. У: «Анас,» деди.