حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ، كَانَ يَؤُمُّ قَوْمَهُ وَهْوَ أَعْمَى، وَأَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّهَا تَكُونُ الظُّلْمَةُ وَالسَّيْلُ وَأَنَا رَجُلٌ ضَرِيرُ الْبَصَرِ، فَصَلِّ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي بَيْتِي مَكَانًا أَتَّخِذُهُ مُصَلًّى، فَجَاءَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ ". فَأَشَارَ إِلَى مَكَانٍ مِنَ الْبَيْتِ، فَصَلَّى فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Ибн Шиҳобдан, у Маҳмуд ибн Робиъ Ансорийдан: Итбон ибн Молик ўз қавмига имомлик қилар эди, у кўр эди. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Ё Расулуллаҳ, қоронғулик ва сел бўлади, мен кўзи ожиз кишиман, ё Расулуллаҳ, уйимда мен намозгоҳ қилиб оладиган бир жойда намоз ўқиб беринг›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдига келиб: «Қаерда намоз ўқишимни истайсан?» дедилар. У уйдаги бир жойга ишора қилди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша ерда намоз ўқидилар.