حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ، صَاحِبُ الزِّيَادِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْحَارِثِ، قَالَ خَطَبَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ فِي يَوْمٍ ذِي رَدْغٍ، فَأَمَرَ الْمُؤَذِّنَ لَمَّا بَلَغَ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ. قَالَ قُلِ الصَّلاَةُ فِي الرِّحَالِ، فَنَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، فَكَأَنَّهُمْ أَنْكَرُوا فَقَالَ كَأَنَّكُمْ أَنْكَرْتُمْ هَذَا إِنَّ هَذَا فَعَلَهُ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ إِنَّهَا عَزْمَةٌ، وَإِنِّي كَرِهْتُ أَنْ أُحْرِجَكُمْ. وَعَنْ حَمَّادٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ نَحْوَهُ، غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ كَرِهْتُ أَنْ أُؤَثِّمَكُمْ، فَتَجِيئُونَ تَدُوسُونَ الطِّينَ إِلَى رُكَبِكُمْ.
Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди: Зиёдийнинг шериги Абдулҳамид бизга айтди: Мен Абдуллаҳ ибн Ҳорисни эшитдим: У деди: Ибн Аббос лойгарчилик кунида бизга хутба қилди. Муаззин ‹Ҳайя алас-салота›га етганида унга буюрди: ‹Ас-салоту фир-риҳол (намоз уйларингизда)›, деб айт. Улар бир-бирига қаради, гўё (буни) инкор қилгандек бўлдилар. У: ‹Гўё сизлар буни инкор қилдингиз? Буни мендан яхши бўлган киши — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — қилган. Албатта у (жамоатга келиш) қатъий (вожиб) эди, мен сизларни қийинчиликка солишни ёқтирмадим›, деди. Ҳаммоддан, у Осимдан, у Абдуллаҳ ибн Ҳорисдан, у Ибн Аббосдан шунга ўхшашини (ривоят қилди), фақат у: ‹Мен сизларни гуноҳга солишни ёқтирмадим, (акс ҳолда) тиззаларингизгача лойни босиб келар эдингиз›, деди.