حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَسَأَلَهُ رَجُلٌ فَقَالَ نَذَرْتُ أَنْ أَصُومَ كُلَّ يَوْمِ ثَلاَثَاءَ أَوْ أَرْبِعَاءَ مَا عِشْتُ، فَوَافَقْتُ هَذَا الْيَوْمَ يَوْمَ النَّحْرِ. فَقَالَ أَمَرَ اللَّهُ بِوَفَاءِ النَّذْرِ، وَنُهِينَا أَنْ نَصُومَ يَوْمَ النَّحْرِ. فَأَعَادَ عَلَيْهِ فَقَالَ مِثْلَهُ، لاَ يَزِيدُ عَلَيْهِ.
Зиёд ибн Жубайр айтди: Ибн Умар билан эдим. Бир киши ундан сўради: "Мен яшагунимча ҳар сешанба — ёки чоршанба — куни рўза тутишни назр қилган эдим, бу кун наҳр (қурбонлик) кунига тўғри келди." У: "Аллаҳ назрни адо этишни буюрди, биз наҳр кунида рўза тутишдан қайтарилдик" деди. У яна сўради, у яна шу каби (жавоб) берди, ундан ортиқ айтмади.