حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه مَا عِنْدَنَا كِتَابٌ نَقْرَؤُهُ إِلاَّ كِتَابُ اللَّهِ، غَيْرَ هَذِهِ الصَّحِيفَةِ. قَالَ فَأَخْرَجَهَا فَإِذَا فِيهَا أَشْيَاءُ مِنَ الْجِرَاحَاتِ وَأَسْنَانِ الإِبِلِ. قَالَ وَفِيهَا الْمَدِينَةُ حَرَمٌ مَا بَيْنَ عَيْرٍ إِلَى ثَوْرٍ، فَمَنْ أَحْدَثَ فِيهَا حَدَثًا، أَوْ آوَى مُحْدِثًا، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ، وَمَنْ وَالَى قَوْمًا بِغَيْرِ إِذْنِ مَوَالِيهِ، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ، وَذِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ، يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ فَمَنْ أَخْفَرَ مُسْلِمًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ.
Али (розияллаҳу анҳу) айтди: "Бизда ўқийдиган китоб — Аллаҳнинг Китобидан ва мана шу саҳифадан бошқа нарса йўқ." (Саҳифани) чиқарди, унда жароҳатлар ва туялар (дияси) ёшлари ҳақида нарсалар бор эди. Унда: "Мадина — Айр (тоғи) билан Савр орасида ҳарамдир. Ким унда бирор ҳадас (бидъат/жиноят) қилса ёки ҳадас қилувчини паноҳ берса, унга Аллаҳ, малоикалар ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; қиёмат кунида ундан на сарф (фарз амал), на адл (нафл амал) қабул қилинмайди. Ким озод қилувчиларининг изнсиз бир қавмни (вало) тутса, унга Аллаҳ, малоикалар ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; қиёмат кунида ундан на сарф, на адл қабул қилинмайди. Мусулмонларнинг зиммаси (омон-амони) бирдир, уни уларнинг энг пасти (оддийси) ҳам (кафолатлаб) юради. Ким бир мусулмоннинг омонини бузса, унга Аллаҳ, малоикалар ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; қиёмат кунида ундан на сарф, на адл қабул қилинмайди."