حَدَّثَنِي عَبْدُ الْقُدُّوسِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ الْكِلاَبِيُّ، حَدَّثَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْهُ عَلَىَّ. قَالَ وَلَمْ يَسْأَلْهُ عَنْهُ. قَالَ وَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا قَضَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ قَامَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا، فَأَقِمْ فِيَّ كِتَابَ اللَّهِ. قَالَ " أَلَيْسَ قَدْ صَلَّيْتَ مَعَنَا ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لَكَ ذَنْبَكَ ". أَوْ قَالَ " حَدَّكَ ".
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида эдим, бир киши келиб: "Эй Расулуллаҳ, мен бир ҳад(га лойиқ гуноҳ)га йўлиқдим, уни менга ижро эт" деди. (Набий) ундан у ҳақда сўрамади. Намоз вақти келди, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқиди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни тугатганда, у киши унга туриб: "Эй Расулуллаҳ, мен бир ҳадга йўлиқдим, Аллаҳнинг Китобини менга ижро эт" деди. Деди: "Сен биз билан намоз ўқимадингми?" У: "Ҳа" деди. Деди: "Албатта Аллаҳ сенинг гуноҳингни — ёки: ҳадингни — мағфират қилди."