حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ هِشَامٌ أَخْبَرَنَا عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمَ أُحُدٍ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ فَصَاحَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ. فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ، فَاجْتَلَدَتْ هِيَ وَأُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ الْيَمَانِ فَقَالَ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أَبِي أَبِي. قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا احْتَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ. قَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ. قَالَ عُرْوَةُ فَمَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهُ بَقِيَّةٌ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ.
Оиша айтди: Уҳуд кунида мушриклар мағлуб бўлганда, Иблис: "Эй Аллаҳнинг бандалари, орқангиздагилар!" деб қичқирди. Шунда олдиндагилари қайтди, улар ўзаро (хато билан) қилич уришди. Ҳузайфа қаради, бирдан отаси Яманни (кўрди) ва: "Эй Аллаҳнинг бандалари, отам! Отам!" деди. Валлаҳи, улар тўхтамадилар, то уни ўлдиргунча. Ҳузайфа: "Аллаҳ сизларни мағфират қилсин" деди. Урва: "Ҳузайфада шу (гапдан) бир қолдиқ (ғам) Аллаҳга қовушгунча қолди" деди.