حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ أَسْمِعْنَا يَا عَامِرُ مِنْ هُنَيْهَاتِكَ. فَحَدَا بِهِمْ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ السَّائِقُ " قَالُوا عَامِرٌ. فَقَالَ " رَحِمَهُ اللَّهُ ". فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلاَّ أَمْتَعْتَنَا بِهِ. فَأُصِيبَ صَبِيحَةَ لَيْلَتِهِ فَقَالَ الْقَوْمُ حَبِطَ عَمَلُهُ، قَتَلَ نَفْسَهُ. فَلَمَّا رَجَعْتُ وَهُمْ يَتَحَدَّثُونَ أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ، فَجِئْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَدَاكَ أَبِي وَأُمِّي، زَعَمُوا أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ. فَقَالَ " كَذَبَ مَنْ قَالَهَا، إِنَّ لَهُ لأَجْرَيْنِ اثْنَيْنِ، إِنَّهُ لَجَاهِدٌ مُجَاهِدٌ، وَأَىُّ قَتْلٍ يَزِيدُهُ عَلَيْهِ ".
Салама айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Хайбарга чиқдик. Улардан бир киши: "Эй Омир, бизга ўз (шеър) ҳунарчаларингдан эшиттир" деди. У уларга (туя ҳайдаб) ҳудо (шеър) айтди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ҳайдовчи ким?" деди. Улар: "Омир" дедилар. Деди: "Аллаҳ унга раҳм қилсин." Улар: "Эй Расулуллаҳ, ундан (яна) баҳраманд бўлсак эди (уни бизга қолдирсанг)" дедилар. (Омир) ўша кечасининг эртасида (жангда, ўз қиличи қайтиб тегиб) ўлдирилди. Қавм: "Унинг амали бекор бўлди, ўзини ўлдирди" деди. Мен қайтиб келганимда, улар: "Омирнинг амали бекор бўлди" деб гаплашар эди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: "Эй Аллаҳнинг Набийси, ота-онам сенга фидо бўлсин, улар Омирнинг амали бекор бўлди деб даъво қиляптилар" дедим. Деди: "Буни айтган киши ёлғон айтди. Албатта унга иккита ажр бор — у (тоат-ибодатда) тиришқоқ, (жангда) мужоҳид эди. Қайси ўлим унга бундан ортиқ (ажр) қўшади?"