وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ، - يَعْنِي سُلَيْمَانَ بْنَ حَيَّانَ - عَنْ سَعْدِ بْنِ طَارِقٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ عُمَرَ فَقَالَ أَيُّكُمْ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ الْفِتَنَ فَقَالَ قَوْمٌ نَحْنُ سَمِعْنَاهُ . فَقَالَ لَعَلَّكُمْ تَعْنُونَ فِتْنَةَ الرَّجُلِ فِي أَهْلِهِ وَجَارِهِ قَالُوا أَجَلْ . قَالَ تِلْكَ تُكَفِّرُهَا الصَّلاَةُ وَالصِّيَامُ وَالصَّدَقَةُ وَلَكِنْ أَيُّكُمْ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ الْفِتَنَ الَّتِي تَمُوجُ مَوْجَ الْبَحْرِ قَالَ حُذَيْفَةُ فَأَسْكَتَ الْقَوْمُ فَقُلْتُ أَنَا . قَالَ أَنْتَ لِلَّهِ أَبُوكَ . قَالَ حُذَيْفَةُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " تُعْرَضُ الْفِتَنُ عَلَى الْقُلُوبِ كَالْحَصِيرِ عُودًا عُودًا فَأَىُّ قَلْبٍ أُشْرِبَهَا نُكِتَ فِيهِ نُكْتَةٌ سَوْدَاءُ وَأَىُّ قَلْبٍ أَنْكَرَهَا نُكِتَ فِيهِ نُكْتَةٌ بَيْضَاءُ حَتَّى تَصِيرَ عَلَى قَلْبَيْنِ عَلَى أَبْيَضَ مِثْلِ الصَّفَا فَلاَ تَضُرُّهُ فِتْنَةٌ مَا دَامَتِ السَّمَوَاتُ وَالأَرْضُ وَالآخَرُ أَسْوَدُ مُرْبَادًّا كَالْكُوزِ مُجَخِّيًا لاَ يَعْرِفُ مَعْرُوفًا وَلاَ يُنْكِرُ مُنْكَرًا إِلاَّ مَا أُشْرِبَ مِنْ هَوَاهُ " . قَالَ حُذَيْفَةُ وَحَدَّثْتُهُ أَنَّ بَيْنَكَ وَبَيْنَهَا بَابًا مُغْلَقًا يُوشِكُ أَنْ يُكْسَرَ . قَالَ عُمَرُ أَكَسْرًا لاَ أَبَا لَكَ فَلَوْ أَنَّهُ فُتِحَ لَعَلَّهُ كَانَ يُعَادُ . قُلْتُ لاَ بَلْ يُكْسَرُ . وَحَدَّثْتُهُ أَنَّ ذَلِكَ الْبَابَ رَجُلٌ يُقْتَلُ أَوْ يَمُوتُ . حَدِيثًا لَيْسَ بِالأَغَالِيطِ . قَالَ أَبُو خَالِدٍ فَقُلْتُ لِسَعْدٍ يَا أَبَا مَالِكٍ مَا أَسْوَدُ مُرْبَادًّا قَالَ شِدَّةُ الْبَيَاضِ فِي سَوَادٍ . قَالَ قُلْتُ فَمَا الْكُوزُ مُجَخِّيًا قَالَ مَنْكُوسًا .
Ҳузайфа айтди: Биз Умарнинг олдида эдик. У: "Қайсингиз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни фитналар ҳақида зикр қилганини эшитди?" деди. Бир қавм: "Биз уни эшитдик" деди. У: "Эҳтимол сиз кишининг ўз аҳли ва қўшнисидаги фитнасини назарда тутяпсиз" деди. Улар: "Ҳа" дедилар. У: "Ўшани намоз, рўза ва садақа каффорат қилади; лекин қайсингиз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — денгиз тўлқини каби мавж урадиган фитналар ҳақида — зикр қилганини эшитди?" деди. Ҳузайфа: Қавм жим бўлди, мен: "Мен" дедим. У: "Сен — Аллаҳ отангга раҳмат қилсин (қойилман)" деди. Ҳузайфа: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: "Фитналар қалбларга — бўйра(нинг) (қамишлари) — бир-бир (қаторланиб) (кўрсатилгандек) — таклиф (кўрсатилади); қайси қалб уни ичса (қабул қилса), унда қора бир нуқта (доғ) урилади; қайси қалб уни инкор қилса, унда оқ бир нуқта урилади — то икки қалбга айлангунча: бири — силлиқ тош(сафо) каби оқ — унга фитна зарар бермайди, модомики осмонлар ва ер (турибди); иккинчиси — қора-кулранг, ағдарилган кўза каби — маъруфни (яхшини) танимайди, мункардан (ёмондан) қайтармайди, фақат ўз ҳавосидан ичган (нарсадан бошқани)" деганини эшитдим" деди. Ҳузайфа: "Мен унга (Умарга): ‹Сен билан унинг (фитнанинг) орасида ёпиқ бир эшик бор, у синишга яқиндир› деб айтдим. Умар: ‹Синадими — отанг бўлмасин (эҳ!)?! Агар у очилса эди, балки яна ёпилар эди›. Мен: ‹Йўқ, балки синади› дедим. Ва мен унга — ўша эшик ўлдириладиган ёки ўладиган бир киши(дир) деб айтдим — хато (аралашмаган) бир ҳадисни" деди.