حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ الشَّرِيدِ، قَالَ جَاءَ الْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى مَنْكِبِي، فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ إِلَى سَعْدٍ فَقَالَ أَبُو رَافِعٍ لِلْمِسْوَرِ أَلاَ تَأْمُرُ هَذَا أَنْ يَشْتَرِيَ مِنِّي بَيْتِي الَّذِي فِي دَارِي. فَقَالَ لاَ أَزِيدُهُ عَلَى أَرْبَعِمِائَةٍ، إِمَّا مُقَطَّعَةٍ وَإِمَّا مُنَجَّمَةٍ. قَالَ أُعْطِيتُ خَمْسَمِائَةٍ نَقْدًا، فَمَنَعْتُهُ، وَلَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْجَارُ أَحَقُّ بِصَقَبِهِ ". مَا بِعْتُكَهُ أَوْ قَالَ مَا أَعْطَيْتُكَهُ. قُلْتُ لِسُفْيَانَ إِنَّ مَعْمَرًا لَمْ يَقُلْ هَكَذَا. قَالَ لَكِنَّهُ قَالَ لِي هَكَذَا. وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَبِيعَ الشُّفْعَةَ فَلَهُ أَنْ يَحْتَالَ حَتَّى يُبْطِلَ الشُّفْعَةَ فَيَهَبُ الْبَائِعُ لِلْمُشْتَرِي الدَّارَ، وَيَحُدُّهَا وَيَدْفَعُهَا إِلَيْهِ، وَيُعَوِّضُهُ الْمُشْتَرِي أَلْفَ دِرْهَمٍ، فَلاَ يَكُونُ لِلشَّفِيعِ فِيهَا شُفْعَةٌ.
Амр ибн аш-Шарид айтди: Мисвар ибн Махрама келиб, қўлини елкамга қўйди, мен у билан Саъдга бордим. Абу Рафиъ Мисварга: "Буни — менинг ҳовлимдаги уйимни мендан сотиб олишга — буюрмайсанми?" деди. (Саъд): "Мен унга тўрт юздан ортиқ бермайман — ё бўлиб-бўлиб, ё муддатли" деди. (Абу Рафиъ): "Менга нақд беш юз берилган эди, мен уни ман қилдим (рад этдим). Агар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни «Қўшни ўзининг яқинлигига (сақабига) ҳақлироқдир» деганини эшитмаганимда, мен уни сенга сотмас — ёки: бермас — эдим" деди. Баъзи одамлар (ҳийла қилувчилар): "Агар (киши) шуфъани бекор қилишни хоҳласа, ҳийла қилиши мумкин: сотувчи харидорга уйни ҳадя қилади, уни чегаралайди ва унга топширади, харидор унга минг дирҳам (бадал) беради — шунда шафеъга (шуфъа эгасига) унда шуфъа бўлмайди" деди.