وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ يُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ يَرْجِعُ فَيَؤُمُّ قَوْمَهُ، فَصَلَّى الْعِشَاءَ فَقَرَأَ بِالْبَقَرَةِ، فَانْصَرَفَ الرَّجُلُ، فَكَأَنَّ مُعَاذًا تَنَاوَلَ مِنْهُ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " فَتَّانٌ فَتَّانٌ فَتَّانٌ " ثَلاَثَ مِرَارٍ أَوْ قَالَ " فَاتِنًا فَاتِنًا فَاتِنٌ " وَأَمَرَهُ بِسُورَتَيْنِ مِنْ أَوْسَطِ الْمُفَصَّلِ. قَالَ عَمْرٌو لاَ أَحْفَظُهُمَا.
Ва менга Муҳаммад ибн Башшор айтди: Ғундар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Амрдан: Мен Жобир ибн Абдуллаҳни эшитдим: У деди: Муоз ибн Жабал Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқир, сўнг қайтиб ўз қавмига имомлик қилар эди. (Бир куни) у хуфтонни ўқиб, Бақара (сураси)ни қироат қилди, шунда бир киши (намоздан) ажраб чиқди (ёлғиз ўқиди). Гўё Муоз уни (айблаб) гапирди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у зот: «Фитначи! Фитначи! Фитначи!» — уч марта — ёки: «Фитна солувчи!» дедилар. Ва унга муфассал (суралар)нинг ўрта қисмидан икки сурани (ўқишни) буюрдилар. Амр: ‹Мен у иккисини ёдда тутмайман›, деди.