حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً، وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يُطِيعُوهُ، فَغَضِبَ عَلَيْهِمْ وَقَالَ أَلَيْسَ قَدْ أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ تُطِيعُونِي قَالُوا بَلَى. قَالَ عَزَمْتُ عَلَيْكُمْ لَمَا جَمَعْتُمْ حَطَبًا وَأَوْقَدْتُمْ نَارًا، ثُمَّ دَخَلْتُمْ فِيهَا، فَجَمَعُوا حَطَبًا فَأَوْقَدُوا، فَلَمَّا هَمُّوا بِالدُّخُولِ فَقَامَ يَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، قَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّمَا تَبِعْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِرَارًا مِنَ النَّارِ، أَفَنَدْخُلُهَا، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ خَمَدَتِ النَّارُ، وَسَكَنَ غَضَبُهُ، فَذُكِرَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ دَخَلُوهَا مَا خَرَجُوا مِنْهَا أَبَدًا، إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ ".
Али (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир сарийя (қўшин) юборди ва уларга ансордан бир кишини амир қилди ва уларга унга итоат қилишни буюрди. У (амир) уларга ғазабланиб: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сизларга менга итоат қилишни буюрмаганмиди?" деди. Улар: "Ҳа" дедилар. У: "Сизга қатъий буюраман — ўтин тўплаб, олов ёқиб, кейин унга киринглар" деди. Улар ўтин тўплаб, олов ёқдилар. Кирмоқчи бўлганларида, баъзилари бир-бирига қараб турди. Баъзилари: "Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — оловдан қочиб — эргашган эдик, энди унга кирамизми?" дедилар. Улар шу ҳолда турганида, олов ўчди, (амирнинг) ғазаби ҳам босилди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилинди. У: "Агар унга кирганларида, ундан абадий чиқмас эдилар. Итоат — фақат маъруфдадир" деди.