حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى، ح حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ هُوَ، وَرِجَالٌ، مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ، فَأُخْبِرَ مُحَيِّصَةُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ، فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ. قَالُوا مَا قَتَلْنَاهُ وَاللَّهِ. ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ، وَأَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ ـ وَهْوَ أَكْبَرُ مِنْهُ ـ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ، فَذَهَبَ لِيَتَكَلَّمَ وَهْوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِمُحَيِّصَةَ " كَبِّرْ كَبِّرْ ". يُرِيدُ السِّنَّ، فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ، وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ ". فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ بِهِ، فَكُتِبَ مَا قَتَلْنَاهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ ". قَالُوا لاَ. قَالَ " أَفَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ ". قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ. فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتِ الدَّارَ. قَالَ سَهْلٌ فَرَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ.
Саҳл ибн Абу Ҳасма ва қавмининг катталаридан баъзи кишилар хабар бердиларки: Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса — уларга етган қийинчилик (очлик) туфайли — Хайбарга чиқдилар. Муҳаййисага хабар берилдики, Абдуллаҳ ўлдирилган ва бир чуқур ёки булоққа ташланган. У яҳудийларнинг олдига бориб: "Валлаҳи, уни сиз ўлдирдинглар" деди. Улар: "Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик" дедилар. Кейин у қавмининг олдига қайтиб келди ва уларга зикр қилди. У ва акаси Ҳуваййиса — у ундан каттароқ эди — ва Абдураҳмон ибн Саҳл (келдилар). У (Муҳаййиса) сўзлашга (олдин) борди — у Хайбарда бўлган эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Муҳаййисага: "Каттани (каттага ҳурмат қил), каттани" деди — ёшни (катталигини) назарда тутди. Шунда Ҳуваййиса сўзлади, кейин Муҳаййиса сўзлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ё шеригингизнинг (хун)диясини берсинлар, ё урушга (тайёр туришни) эълон қилсинлар" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга бу ҳақда (хат) ёзди. (Жавобда): "Биз уни ўлдирмадик" деб ёзилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳуваййиса, Муҳаййиса ва Абдураҳмонга: "Қасам ичиб, шеригингизнинг қонини (хунини) ҳақли оласизми?" деди. Улар: "Йўқ" дедилар. У: "Унда сизларга яҳудийлар қасам ичсинми?" деди. Улар: "Улар мусулмон эмас (қасамларига ишонмаймиз)" дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг (хунини) ўз янидан — юз туя — тўлади, то (туялар) уйга киритилди. Саҳл: "Улардан бир туя мени тепди" деди.