حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ جَاءَ عُوَيْمِرٌ إِلَى عَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ فَقَالَ أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً فَيَقْتُلُهُ، أَتَقْتُلُونَهُ بِهِ سَلْ لِي يَا عَاصِمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ فَكَرِهَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَسَائِلَ وَعَابَ، فَرَجَعَ عَاصِمٌ فَأَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَرِهَ الْمَسَائِلَ فَقَالَ عُوَيْمِرٌ وَاللَّهِ لآتِيَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَجَاءَ وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْقُرْآنَ خَلْفَ عَاصِمٍ فَقَالَ لَهُ " قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ فِيكُمْ قُرْآنًا ". فَدَعَا بِهِمَا فَتَقَدَّمَا فَتَلاَعَنَا، ثُمَّ قَالَ عُوَيْمِرٌ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنْ أَمْسَكْتُهَا. فَفَارَقَهَا وَلَمْ يَأْمُرْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِفِرَاقِهَا، فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي الْمُتَلاَعِنَيْنِ. وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " انْظُرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا مِثْلَ وَحَرَةٍ فَلاَ أُرَاهُ إِلاَّ قَدْ كَذَبَ، وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْحَمَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ فَلاَ أَحْسِبُ إِلاَّ قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا ". فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الأَمْرِ الْمَكْرُوهِ.
Саҳл ибн Саъд ал-Соидий айтди: Уваймир Осим ибн Адийнинг олдига келиб: "Айтинг-чи, бир киши ўз хотини билан (бегона) бир эркакни топиб, уни ўлдирса, сиз уни (қасос учун) ўлдирасизми? Эй Осим, мен учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўра" деди. У сўради. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (бундай) саволларни ёқтирмади ва айблади. Осим қайтиб, унга (Уваймирга) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саволларни ёқтирмаганини хабар берди. Уваймир: "Валлаҳи, мен албатта Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ўзига бораман" деди ва келди — Аллаҳ таоло Осимнинг орқасидан (у ҳақида) Қуръан нозил қилган эди. (Набий) унга: "Аллаҳ сиз ҳақингизда Қуръан нозил қилди" деди. Икковини чақирди, улар олдинга ўтди ва лиъон қилишди. Кейин Уваймир: "Эй Расулуллаҳ, агар мен уни (яна) ушлаб турсам, унга ёлғон (бўҳтон) қилган бўламан" деди ва ундан ажралди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга ундан ажралишни буюрмаган эди. Шунда мулаана (лиъон қилувчилар) ҳақида суннат жорий бўлди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Уни (хотинни) кузатинглар: агар (болани) қизил, калта — ваҳара (калтакесак) каби — туғса, мен уни (Уваймирни) фақат ёлғон айтди деб ўйлайман; агар (болани) қора, кўзлари катта, думбали (семиз) туғса, мен фақат у унинг ҳақида рост айтди деб ўйлайман" деди. У (аёл) уни ёмон кўрилган ҳолатда (Уваймирнинг айтганидек) туғди.