7421-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Тавҳид китоби
حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ طَهْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ نَزَلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ فِي زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَأَطْعَمَ عَلَيْهَا يَوْمَئِذٍ خُبْزًا وَلَحْمًا وَكَانَتْ تَفْخَرُ عَلَى نِسَاءِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَكَانَتْ تَقُولُ إِنَّ اللَّهَ أَنْكَحَنِي فِي السَّمَاءِ.
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) айтди: Ҳижоб ояти Зайнаб бинти Жаҳш ҳақида нозил бўлди. У (Набий) ўша куни у сабабли (тўйда) нон ва гўшт едирди. У (Зайнаб) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (бошқа) аёлларига фахрланар ва: "Албатта Аллаҳ мени осмонда никоҳлаб берди" дер эди.