حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ كُنَّا نُؤْمَرُ أَنْ نَخْرُجَ يَوْمَ الْعِيدِ، حَتَّى نُخْرِجَ الْبِكْرَ مِنْ خِدْرِهَا، حَتَّى نُخْرِجَ الْحُيَّضَ فَيَكُنَّ خَلْفَ النَّاسِ، فَيُكَبِّرْنَ بِتَكْبِيرِهِمْ، وَيَدْعُونَ بِدُعَائِهِمْ يَرْجُونَ بَرَكَةَ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَطُهْرَتَهُ.
Муҳаммад бизга айтди: Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди, Осимдан, у Ҳафсадан, у Умму Атийядан: У деди: Биз ҳайит куни чиқишга буюрилар эдик, ҳатто пардадаги қизларни (бокираларни) ҳам чиқарар эдик, ҳатто ҳайзли аёлларни ҳам чиқарар эдик. Улар одамларнинг ортида бўлиб, уларнинг такбири билан такбир айтар, уларнинг дуоси билан дуо қилар, ўша куннинг баракати ва поклигини умид қилар эдилар.