وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ مَالِكِ بْنِ الْحُوَيْرِثِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَصَاحِبٌ لِي فَلَمَّا أَرَدْنَا الإِقْفَالَ مِنْ عِنْدِهِ قَالَ لَنَا " إِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَأَذِّنَا ثُمَّ أَقِيمَا وَلْيَؤُمَّكُمَا أَكْبَرُكُمَا " .
Молик ибн ал-Ҳувайрис айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига мен ва шерикларим (билан) келдим. Унинг ҳузуридан қайтмоқчи бўлганимизда, у бизга: «Намоз (вақти) келса, икковингиз азон айтинглар, кейин иқомат айтинглар, ва катталарингиз сизларга имом бўлсин» деди.