حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، حَدَّثَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ بَعْدَ الرَّكْعَةِ فِي صَلاَةٍ شَهْرًا إِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . يَقُولُ فِي قُنُوتِهِ " اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ اللَّهُمَّ نَجِّ سَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ اللَّهُمَّ نَجِّ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ اللَّهُمَّ نَجِّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ اللَّهُمَّ اجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ " . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ثُمَّ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَرَكَ الدُّعَاءَ بَعْدُ فَقُلْتُ أُرَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ تَرَكَ الدُّعَاءَ لَهُمْ - قَالَ - فَقِيلَ وَمَا تَرَاهُمْ قَدْ قَدِمُوا
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир ой давомида намозда рукуъдан кейин қунут тутди: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» деганида, қунутида: «Аллаҳумма, ал-Валид ибнул-Валидни нажот бер; Аллаҳумма, Салама ибн Ҳишомни нажот бер; Аллаҳумма, Айёш ибн Абу Робиъани нажот бер; Аллаҳумма, мўминлардан (заиф) ожизларни нажот бер; Аллаҳумма, Музар устига азобингни қаттиқлаштир; Аллаҳумма, уни уларга — Юсуф (замони) йилларидек — йиллар қил» дер эди. Абу Ҳурайра: Кейин мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — кейин бу дуони тарк этган ҳолда — кўрдим; бас мен: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар учун дуони тарк этди деб кўраман» дедим. (Ровий:) Айтилди: «Уларни кўрмайсанми — (аллақачон) келиб қолдилар (қутулдилар)?»