وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَمَا هُوَ يُصَلِّي الْعِشَاءَ إِذْ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ قَالَ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ " اللَّهُمَّ نَجِّ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ " . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ الأَوْزَاعِيِّ إِلَى قَوْلِهِ " كَسِنِي يُوسُفَ " . وَلَمْ يَذْكُرْ مَا بَعْدَهُ .
Абу Ҳурайра хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хуфтонни ўқиётган эди, шу пайт: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» деди, кейин сажда қилишдан олдин: «Аллаҳумма, Айёш ибн Абу Робиъани нажот бер» деди — кейин Авзўий ҳадиси мислини — унинг «Юсуф (замони) йилларидек» деганигача — зикр қилди; ва ундан кейингини зикр қилмади.