حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ وَاللَّهِ لأُقَرِّبَنَّ بِكُمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَقْنُتُ فِي الظُّهْرِ وَالْعِشَاءِ الآخِرَةِ وَصَلاَةِ الصُّبْحِ وَيَدْعُو لِلْمُؤْمِنِينَ وَيَلْعَنُ الْكُفَّارَ .
Абу Салама ибн Абдурраҳмон Абу Ҳурайрани айтаётган ҳолда эшитди: «Аллаҳга қасам, мен сизларга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозини яқинлаштираман (ўхшатаман)» дер эди. Бас Абу Ҳурайра пешинда, охирги хуфтонда ва субҳ намозида қунут тутар, мўминларга дуо қилиб, кофирларни лаънатлар эди.