باب اسْتِحْبَابِ الْقُنُوتِ فِي جَمِيعِ الصَّلاَةِ إِذَا نزَلَتْ بِالْمُسْلِمِينَ نَازِلَةٌ
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّهُمَا سَمِعَا أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ حِينَ يَفْرُغُ مِنْ صَلاَةِ الْفَجْرِ مِنَ الْقِرَاءَةِ وَيُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ رَأْسَهُ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ " اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ وَسَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ وَعَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ وَاجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ كَسِنِي يُوسُفَ اللَّهُمَّ الْعَنْ لِحْيَانَ وَرِعْلاً وَذَكْوَانَ وَعُصَيَّةَ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ " . ثُمَّ بَلَغَنَا أَنَّهُ تَرَكَ ذَلِكَ لَمَّا أُنْزِلَ { لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ} .
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажр намозида қироатдан бўшаганида, такбир айтиб бошини кўтарганида: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Роббано ва лакал-ҳамд (Аллаҳ Ўзига ҳамд айтганни эшитди; эй Роббимиз, ҳамд Сенгадир)» дер, кейин тикка турган ҳолда: «Аллаҳумма, ал-Валид ибнул-Валидни, Салама ибн Ҳишомни ва Айёш ибн Абу Робиъани ва мўминлардан (заиф) ожизларни нажот бер. Аллаҳумма, Музар (қабиласи) устига азобингни қаттиқлаштир ва уни уларга — Юсуф (замонидаги қаҳатчилик) йилларидек қил. Аллаҳумма, Лиҳён, Риъл, Заквон ва Усайяни — улар Аллаҳга ва Расулига осий бўлди — лаънатла» дер эди. Кейин бизга етиб келдики, у — ‹Сенга бу ишдан ҳеч нарса йўқ; (Аллаҳ) ё уларнинг тавбасини қабул қилади, ё уларни азоблайди — чунки улар золимлардир› (ояти) нозил бўлганида, буни тарк этди.
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى قَوْلِهِ " وَاجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ كَسِنِي يُوسُفَ " . وَلَمْ يَذْكُرْ مَا بَعْدَهُ .
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан — унинг: «ва уни уларга Юсуф (замони) йилларидек қил» деганигача (ривоят қилди); ва ундан кейингини зикр қилмади.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، حَدَّثَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ بَعْدَ الرَّكْعَةِ فِي صَلاَةٍ شَهْرًا إِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . يَقُولُ فِي قُنُوتِهِ " اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ اللَّهُمَّ نَجِّ سَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ اللَّهُمَّ نَجِّ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ اللَّهُمَّ نَجِّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ اللَّهُمَّ اجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ " . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ثُمَّ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَرَكَ الدُّعَاءَ بَعْدُ فَقُلْتُ أُرَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ تَرَكَ الدُّعَاءَ لَهُمْ - قَالَ - فَقِيلَ وَمَا تَرَاهُمْ قَدْ قَدِمُوا
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир ой давомида намозда рукуъдан кейин қунут тутди: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» деганида, қунутида: «Аллаҳумма, ал-Валид ибнул-Валидни нажот бер; Аллаҳумма, Салама ибн Ҳишомни нажот бер; Аллаҳумма, Айёш ибн Абу Робиъани нажот бер; Аллаҳумма, мўминлардан (заиф) ожизларни нажот бер; Аллаҳумма, Музар устига азобингни қаттиқлаштир; Аллаҳумма, уни уларга — Юсуф (замони) йилларидек — йиллар қил» дер эди. Абу Ҳурайра: Кейин мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — кейин бу дуони тарк этган ҳолда — кўрдим; бас мен: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар учун дуони тарк этди деб кўраман» дедим. (Ровий:) Айтилди: «Уларни кўрмайсанми — (аллақачон) келиб қолдилар (қутулдилар)?»
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَمَا هُوَ يُصَلِّي الْعِشَاءَ إِذْ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ قَالَ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ " اللَّهُمَّ نَجِّ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ " . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ الأَوْزَاعِيِّ إِلَى قَوْلِهِ " كَسِنِي يُوسُفَ " . وَلَمْ يَذْكُرْ مَا بَعْدَهُ .
Абу Ҳурайра хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хуфтонни ўқиётган эди, шу пайт: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» деди, кейин сажда қилишдан олдин: «Аллаҳумма, Айёш ибн Абу Робиъани нажот бер» деди — кейин Авзўий ҳадиси мислини — унинг «Юсуф (замони) йилларидек» деганигача — зикр қилди; ва ундан кейингини зикр қилмади.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ وَاللَّهِ لأُقَرِّبَنَّ بِكُمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَقْنُتُ فِي الظُّهْرِ وَالْعِشَاءِ الآخِرَةِ وَصَلاَةِ الصُّبْحِ وَيَدْعُو لِلْمُؤْمِنِينَ وَيَلْعَنُ الْكُفَّارَ .
Абу Салама ибн Абдурраҳмон Абу Ҳурайрани айтаётган ҳолда эшитди: «Аллаҳга қасам, мен сизларга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозини яқинлаштираман (ўхшатаман)» дер эди. Бас Абу Ҳурайра пешинда, охирги хуфтонда ва субҳ намозида қунут тутар, мўминларга дуо қилиб, кофирларни лаънатлар эди.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الَّذِينَ قَتَلُوا أَصْحَابَ بِئْرِ مَعُونَةَ ثَلاَثِينَ صَبَاحًا يَدْعُو عَلَى رِعْلٍ وَذَكْوَانَ وَلِحْيَانَ وَعُصَيَّةَ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ . قَالَ أَنَسٌ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الَّذِينَ قُتِلُوا بِبِئْرِ مَعُونَةَ قُرْآنًا قَرَأْنَاهُ حَتَّى نُسِخَ بَعْدُ أَنْ بَلِّغُوا قَوْمَنَا أَنْ قَدْ لَقِينَا رَبَّنَا فَرَضِيَ عَنَّا وَرَضِينَا عَنْهُ .
Анас ибн Молик айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Биър Маъуна (қудуқ) аҳлини (саҳобаларни) ўлдирганлар устига ўттиз тонг (кун) давомида дуо (қарғиш) қилди — Риъл, Заквон, Лиҳён ва Усайяга қарши дуо қилар эди — улар Аллаҳга ва Расулига осий бўлган эди. Анас: Аллаҳ азза ва жалла Биър Маъунада ўлдирилганлар ҳақида бир Қуръан (оят) нозил қилди — биз уни кейин насх қилингунга қадар ўқир эдик: «Қавмимизга етказингларки, биз Роббимизга йўлиқдик, У биздан рози бўлди, биз ҳам Ундан рози бўлдик».
وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ قُلْتُ لأَنَسٍ هَلْ قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ قَالَ نَعَمْ بَعْدَ الرُّكُوعِ يَسِيرًا .
Муҳаммад (ибн Сирин) айтди: Мен Анасга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) субҳ намозида қунут тутдими?» дедим. У: «Ҳа, рукуъдан кейин озгина» деди.
وَحَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، وَأَبُو كُرَيْبٍ وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ مُعَاذٍ - حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَهْرًا بَعْدَ الرُّكُوعِ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ يَدْعُو عَلَى رِعْلٍ وَذَكْوَانَ وَيَقُولُ " عُصَيَّةُ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ " .
Анас ибн Молик (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) субҳ намозида рукуъдан кейин бир ой қунут тутди — Риъл ва Заквонга қарши дуо қилар ва: «Усайя Аллаҳга ва Расулига осий бўлди» дер эди.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا أَنَسُ بْنُ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ شَهْرًا بَعْدَ الرُّكُوعِ فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ يَدْعُو عَلَى بَنِي عُصَيَّةَ .
Анас ибн Молик (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажр намозида рукуъдан кейин бир ой қунут тутди — Бану Усайяга қарши дуо қилар эди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْقُنُوتِ، قَبْلَ الرُّكُوعِ أَوْ بَعْدَ الرُّكُوعِ فَقَالَ قَبْلَ الرُّكُوعِ . قَالَ قُلْتُ فَإِنَّ نَاسًا يَزْعُمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ بَعْدَ الرُّكُوعِ . فَقَالَ إِنَّمَا قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَهْرًا يَدْعُو عَلَى أُنَاسٍ قَتَلُوا أُنَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ .
Анас айтди: Мен ундан қунут ҳақида — рукуъдан олдинми ёки рукуъдан кейинми — сўрадим. У: «Рукуъдан олдин» деди. Мен: «Баъзи одамлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъдан кейин қунут тутди деб ўйлайдилар» дедим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат бир ой қунут тутди — ўз саҳобаларидан ‹қорилар› деб аталадиган бир неча кишини ўлдирган одамларга қарши дуо қилар эди» деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَاصِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ عَلَى سَرِيَّةٍ مَا وَجَدَ عَلَى السَّبْعِينَ الَّذِينَ أُصِيبُوا يَوْمَ بِئْرِ مَعُونَةَ كَانُوا يُدْعَوْنَ الْقُرَّاءَ فَمَكَثَ شَهْرًا يَدْعُو عَلَى قَتَلَتِهِمْ .
Осим айтди: Мен Анасни айтаётган ҳолда эшитдим: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бирор сария (қўшин) учун — Биър Маъуна куни шаҳид бўлган етмиш (киши) учун қайғургандек — қайғурган ҳолда кўрмадим; улар ‹қорилар› деб аталадиган эди. Бас у бир ой уларнинг қотилларига қарши дуо қилиб турди» деди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، وَابْنُ، فُضَيْلٍ ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، كُلُّهُمْ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ . يَزِيدُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ .
(Бу ҳадис) улар(нинг) ҳаммасидан, Осим(дан), Анасдан, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу ҳадис билан (ривоят қилинди); уларнинг баъзиси баъзисидан зиёда (ривоят) қилади.
وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا الأَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ شَهْرًا يَلْعَنُ رِعْلاً وَذَكْوَانَ وَعُصَيَّةَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ .
Анас ибн Молик (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир ой қунут тутди — Риъл, Заквон ва Усайяни лаънатлар эди — улар Аллаҳга ва Расулига осий бўлган эди.
وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا الأَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِنَحْوِهِ .
Анас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашни (ривоят қилди).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَنَتَ شَهْرًا يَدْعُو عَلَى أَحْيَاءٍ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ ثُمَّ تَرَكَهُ .
Анас (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир ой қунут тутди — араб қабилаларидан баъзи қабилаларга қарши дуо қилар эди, кейин уни тарк этди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقْنُتُ فِي الصُّبْحِ وَالْمَغْرِبِ .
ал-Баро ибн Озиб (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) субҳда ва шомда қунут тутар эди.
وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْفَجْرِ وَالْمَغْرِبِ .
ал-Баро айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрда ва шомда қунут тутди.
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ الْمِصْرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ أَبِي أَنَسٍ، عَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ خُفَافِ بْنِ إِيمَاءٍ الْغِفَارِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَةٍ " اللَّهُمَّ الْعَنْ بَنِي لِحْيَانَ وَرِعْلاً وَذَكْوَانَ وَعُصَيَّةَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ غِفَارُ غَفَرَ اللَّهُ لَهَا وَأَسْلَمُ سَالَمَهَا اللَّهُ " .
Хуфоф ибн Имў ал-Ғифорий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир намозда: «Аллаҳумма, Бану Лиҳён, Риъл, Заквон ва Усайяни лаънатла — улар Аллаҳга ва Расулига осий бўлди. Ғифор — Аллаҳ уни мағфират қилди; Аслам — Аллаҳ унга саломатлик (тинчлик) берди» деди.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالَ ابْنُ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدٌ، - وَهُوَ ابْنُ عَمْرٍو - عَنْ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَرْمَلَةَ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ خُفَافٍ، أَنَّهُ قَالَ قَالَ خُفَافُ بْنُ إِيمَاءٍ رَكَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " غِفَارُ غَفَرَ اللَّهُ لَهَا وَأَسْلَمُ سَالَمَهَا اللَّهُ وَعُصَيَّةُ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ اللَّهُمَّ الْعَنْ بَنِي لِحْيَانَ وَالْعَنْ رِعْلاً وَذَكْوَانَ " . ثُمَّ وَقَعَ سَاجِدًا . قَالَ خُفَافٌ فَجُعِلَتْ لَعْنَةُ الْكَفَرَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ .
Хуфоф ибн Имў айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъ қилди, кейин бошини кўтарди ва: «Ғифор — Аллаҳ уни мағфират қилди; Аслам — Аллаҳ унга саломатлик берди; Усайя — Аллаҳга ва Расулига осий бўлди. Аллаҳумма, Бану Лиҳённи лаънатла, Риъл ва Заквонни лаънатла» деди, кейин саждага йиқилди (тушди). Хуфоф: Бас кофирларни лаънатлаш шу сабабли (жорий) қилинди, деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ وَأَخْبَرَنِيهِ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حَرْمَلَةَ، عَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الأَسْقَعِ، عَنْ خُفَافِ بْنِ إِيمَاءٍ، . بِمِثْلِهِ إِلاَّ أَنَّهُ لَمْ يَقُلْ فَجُعِلَتْ لَعْنَةُ الْكَفَرَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ .
Хуфоф ибн Имў(дан) — худди шу мислида (ривоят қилинди); фақат у «Бас кофирларни лаънатлаш шу сабабли қилинди» (қисмини) айтмади.