1996-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Жума намози
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ سِمَاكٍ، قَالَ أَنْبَأَنِي جَابِرُ بْنُ، سَمُرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَخْطُبُ قَائِمًا ثُمَّ يَجْلِسُ ثُمَّ يَقُومُ فَيَخْطُبُ قَائِمًا فَمَنْ نَبَّأَكَ أَنَّهُ كَانَ يَخْطُبُ جَالِسًا فَقَدْ كَذَبَ فَقَدْ وَاللَّهِ صَلَّيْتُ مَعَهُ أَكْثَرَ مِنْ أَلْفَىْ صَلاَةٍ
Жобир ибн Самура хабар берди(ки): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тикка туриб хутба қилар, кейин ўтирар, кейин туриб тикка ҳолда хутба қилар эди. Кимки сенга у ўтирган ҳолда хутба қилар эди деб айтса, ёлғон айтди; чунки Аллаҳга қасамки, мен у билан икки мингдан кўпроқ намоз ўқидим.