وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كَانَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خُطْبَتَانِ يَجْلِسُ بَيْنَهُمَا يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَيُذَكِّرُ النَّاسَ .
Жобир ибн Самура айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг икки хутбаси бор эди, улар орасида ўтирар; Қуръан ўқир ва одамларга (ваъз) эслатма берар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иккита хутбаси бор эди, улар орасида ўтирар, Қуръан ўқир ва одамларга эслатма берарди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки хутба қилар, иккови орасида ўтирар эдилар.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) истисқо (ёмғир сўраш) қилдилар, икки ракат намоз ўқидилар ва ридоларини ағдардилар.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёмғир сўраб чиқиб, икки ракат намоз ўқидилар ва қиблага юзландилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки қўчқорни қурбонлик қилди — (Аллаҳнинг) исмини зикр қилиб ва такбир айтиб.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг — токи шерикларидан изн сўрамагунинча — икки хурмони бирга (бир вақтда) қўшиб (ейиши)дан ман қилди.