حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، كِلاَهُمَا عَنْ جَرِيرٍ، - قَالَ عُثْمَانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، - عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ، بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَخْطُبُ قَائِمًا يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَجَاءَتْ عِيرٌ مِنَ الشَّامِ فَانْفَتَلَ النَّاسُ إِلَيْهَا حَتَّى لَمْ يَبْقَ إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً فَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ الَّتِي فِي الْجُمُعَةِ { وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا}
Жобир ибн Абдуллаҳ (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жума куни тикка туриб хутба қилаётган эди, шу пайт Шомдан бир савдо карвони келди; бас одамлар унга бурилди (йўналди), то фақат ўн икки киши(гина) қолгунга қадар. Бас жума (сураси)даги мана шу оят нозил бўлди: «Ва изо раъав тижаратан ав лаҳван-нфадду илайҳо ва таракука қоима (Улар тижорат ёки ўйин-кулгини кўрганларида, унга тарқалиб (йўналиб) кетдилар ва сени тикка турган ҳолда ташлаб қўйдилар))».