وَحَدَّثَنَا رِفَاعَةُ بْنُ الْهَيْثَمِ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، - يَعْنِي الطَّحَّانَ - عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ سَالِمٍ، وَأَبِي، سُفْيَانَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَقَدِمَتْ سُوَيْقَةٌ قَالَ فَخَرَجَ النَّاسُ إِلَيْهَا فَلَمْ يَبْقَ إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً أَنَا فِيهِمْ - قَالَ - فَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا} إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан жума куни эдик, шу пайт бир кичик савдо (карвони) келди; бас одамлар унга чиқди, то фақат ўн икки киши(гина) қолгунга қадар — мен улар ичида эдим. Бас Аллаҳ: «Ва изо раъав тижаратан ав лаҳван-нфадду илайҳо ва таракука қоима (Улар тижорат ёки ўйин-кулгини кўрганларида, унга тарқалиб (йўналиб) кетдилар ва сени тикка турган ҳолда ташлаб қўйдилар))» — оятнинг охиригача нозил қилди.