وَحَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ سَالِمٍ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، وَسَالِمِ، بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِذْ قَدِمَتْ عِيرٌ إِلَى الْمَدِينَةِ فَابْتَدَرَهَا أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى لَمْ يَبْقَ مَعَهُ إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ - قَالَ - وَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا}
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жума куни тикка турган ҳолда эди, шу пайт Мадинага бир карвон келди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари унга шошилди, то у билан фақат ўн икки киши(гина) қолгунга қадар — улар ичида Абу Бакр ва Умар (бор эди). Бас мана шу оят нозил бўлди: «Ва изо раъав тижаратан ав лаҳван-нфадду илайҳо)».