2081-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ёмғир намози
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، بِنَحْوِهِ وَزَادَ فَأَلَّفَ اللَّهُ بَيْنَ السَّحَابِ وَمَكَثْنَا حَتَّى رَأَيْتُ الرَّجُلَ الشَّدِيدَ تُهِمُّهُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْتِيَ أَهْلَهُ .
Анас (ривоят қилди) — шунга ўхшаш; ва зиёда қилди: «Бас Аллаҳ булутларни (бир-бирига) жамлади; ва биз шу қадар (ёмғир остида) турдикки, мен ҳатто кучли (бақувват) кишини — ўз нафси (хоҳиши) уни аҳлига (уйига) боришни оғирлаштираётган ҳолда — кўрдим (яъни ёмғир туфайли уйга бориши қийин эди)».