وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمِّيَ افْتُلِتَتْ نَفْسَهَا وَلَمْ تُوصِ وَأَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ أَفَلَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ ".
Оиша (ривоят қилди)ки: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: «Эй Расулуллаҳ, онам — тўсатдан жони олинди (васият қилолмай вафот этди) ва васият қилмади; мен ўйлайманки, агар гапира олганида, садақа қилар эди; агар мен унинг номидан садақа қилсам, унга ажр борми?» деди. У: «Ҳа» деди.