حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الصَّدَقَةِ أَعْظَمُ فَقَالَ " أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ تَخْشَى الْفَقْرَ وَتَأْمُلُ الْغِنَى وَلاَ تُمْهِلْ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ لِفُلاَنٍ كَذَا وَلِفُلاَنٍ كَذَا أَلاَ وَقَدْ كَانَ لِفُلاَنٍ " .
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир киши келди ва: «Эй Расулуллаҳ, қайси садақа энг улуғ?» деди. У: «Энг афзал садақа — сен соғ-саломат, бахил (мол-дунёга ўч), фақирликдан қўрқиб, бойликни умид қилган ҳолда садақа қилишингдир; ва (садақани) кечиктирма, то (жон) томоғингга етганида: ‹Фалончага шунча, фалончага шунча (беринглар)› деб (ўша пайтда) айтишингга қадар — ҳолбуки у (мол) аллақачон фалонники бўлиб бўлган (яъни ворисларники).» деди.