أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عُمَارَةَ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الصَّدَقَةِ أَعْظَمُ أَجْرًا قَالَ " أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ تَخْشَى الْفَقْرَ وَتَأْمُلُ الْبَقَاءَ وَلاَ تُمْهِلْ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ لِفُلاَنٍ كَذَا وَقَدْ كَانَ لِفُلاَنٍ ".
Бизга Аҳмад ибн Ҳарб хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Фузайл Уморадан, у Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Эй Расулуллаҳ, қайси садақанинг ажри энг буюкдир?» деди. У: «Соғлом ва (мол-мулкка) бахил бўлиб, фақирликдан қўрқиб, (узоқ) яшашга умид қилиб турган пайтингда садақа беришингдир. (Садақани) ортга суриб, жон ҳалқумга етганда: «Фалончига шунча, фалончига эса шунча,» дейишингни (кут)ма — ҳолбуки у аллақачон фалончиники бўлиб бўлган эди,» дедилар.