وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عُمَارَةَ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الصَّدَقَةِ أَعْظَمُ أَجْرًا فَقَالَ " أَمَا وَأَبِيكَ لَتُنَبَّأَنَّهُ أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ تَخْشَى الْفَقْرَ وَتَأْمُلُ الْبَقَاءَ وَلاَ تُمْهِلْ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ لِفُلاَنٍ كَذَا وَلِفُلاَنٍ كَذَا وَقَدْ كَانَ لِفُلاَنٍ " .
Абу Ҳурайра айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир киши келди ва: «Эй Расулуллаҳ, қайси садақа ажри жиҳатидан энг улуғ?» деди. У: «Отанг(нинг ҳақи) билан (қасам)! Албатта сенга хабар берилади: Энг афзал садақа — сен соғ-саломат, бахил (мол-дунёга ўч), фақирликдан қўрқиб, (ҳаётда) қолишни умид қилган ҳолда садақа қилишингдир; ва (садақани) кечиктирма, то (жон) томоғингга етганида: ‹Фалончага шунча, фалончага шунча (беринглар)› деб (ўша пайтда) айтишингга қадар — ҳолбуки у (мол) аллақачон фалонники бўлиб бўлган (яъни ворисларники).» деди.