وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ، - يَعْنِي ابْنَ حُمَيْدٍ - عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتِ اسْتَأْذَنَتْ سَوْدَةُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةَ الْمُزْدَلِفَةِ تَدْفَعُ قَبْلَهُ وَقَبْلَ حَطْمَةِ النَّاسِ وَكَانَتِ امْرَأَةً ثَبِطَةً - يَقُولُ الْقَاسِمُ وَالثَّبِطَةُ الثَّقِيلَةُ - قَالَ فَأَذِنَ لَهَا فَخَرَجَتْ قَبْلَ دَفْعِهِ وَحَبَسَنَا حَتَّى أَصْبَحْنَا فَدَفَعْنَا بِدَفْعِهِ وَلأَنْ أَكُونَ اسْتَأْذَنْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَمَا اسْتَأْذَنَتْهُ سَوْدَةُ فَأَكُونَ أَدْفَعُ بِإِذْنِهِ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ مَفْرُوحٍ بِهِ .
Ва бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Афлаҳ — яъни ибн Ҳумайд — ал-Қосимдан, у Оишадан ривоят қилдики, у деди: Савда Муздалифа кечасида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ундан олдин ва одамлар тўпланиб қисилишидан олдин (Минога) жўнашга рухсат сўради — у вазмин (секин) аёл эди; ал-Қосим: «‹Сабита› — оғир (вазмин) (дегани)» деди. (Оиша) деди: У (Набий) унга рухсат берди, у унинг жўнашидан олдин чиқди; бизни эса тонг отгунча (Муздалифада) ушлаб турди, сўнг биз унинг жўнаши билан жўнадик. Савда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан рухсат сўраганидек, мен ҳам (олдиндан жўнашга) рухсат сўраб, унинг рухсати билан жўнайдиган бўлганим мен учун ҳар қандай қувонарли нарсадан суюклироқдир.