وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لِعَمْرٍو - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَتْ لَمَّا أَتَى أُمَّ حَبِيبَةَ نَعِيُّ أَبِي سُفْيَانَ دَعَتْ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ بِصُفْرَةٍ فَمَسَحَتْ بِهِ ذِرَاعَيْهَا وَعَارِضَيْهَا وَقَالَتْ كُنْتُ عَنْ هَذَا غَنِيَّةً سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ تُحِدَّ فَوْقَ ثَلاَثٍ إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ فَإِنَّهَا تُحِدُّ عَلَيْهِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
Ва бизга Амр ан-Ноқид ва Ибн Абу Умар — лафз Амрники — ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна Айюб ибн Мусодан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинт Абу Саламадан ривоят қилди, у деди: Умму Ҳабибага отаси Абу Суфённинг ўлими хабари етганда, учинчи куни сариқ (бўй)ни сўрати ва уни билакларига ҳамда ёноқларига суртди, сўнг: «Мен бундан беҳожат эдим; (лекин) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: ‹Аллаҳга ва Охират кунига имон келтирадиган аёлга уч (кун)дан ортиқ мотам тутиш ҳалол эмас, фақат эри учун — чунки у эри учун тўрт ой-у ўн (кун) мотам тутади› деганини эшитганман» деди.